هنگامى كه نسيم رحمت حضور پيامبر گرامى ( ص ) را درك مىكنند ، به جايگاه دوزخى خود مىروند و آنجا مخفى مى شوند تا آن نبى مكرم ( ص ) را نبينند . وقتى عناد و لجاجت بر كسى حكم‌فرما شود ، چنين مىشود كه وساطت و شفاعت پيامبران الهى را نيز براى نجات خود نمىپذيرد . نقل شده است كه روزى حضرت عيسى ( ع ) تصميم گرفت كه بين خداوند متعال و شيطان رجيم ، آشتى برقرار كند . به خداوند گفت : خدايا ، شيطان مرتكب خطاى بزرگى شد كه به آدم سجده نكرد ، ولى او سابقهء طولانى در عبادت تو دارد . از اين رو تقاضا دارم او را ببخشى و از گناه او در گذرى پروردگار عالم به حضرت عيسى ( ع ) خطاب فرمود كه اگر شيطان به اشتباه خود اقرار نمايد و توبه و طلب بخشش كند ، او را مىبخشم . حضرت عيسى ( ع ) بسيار خوشحال شد و با دل پاكى كه داشت ، به نزد ابليس آمده و با خرسندى ، به او بشارت رحمت و مغفرت الهى را داد و گفت : اگر توبه كنى ، خداوند سبحان تو را مىبخشد و از آنچه بين تو و او گذشته است ، مىگذرد . شيطان ، به جاى استفاده از اين فرصت رحمانى ، عصبانى و خشمگين شد و با اعتراض از وساطت حضرت عيسى ( ع ) گفت : تو چه كاره بودى كه اين واسطه‌گرى را انجام دادى و قصد آشتى دادن بين من و خدا را داشتى ؟ خدا بايد از من عذرخواهى كند كه مرا از درگاه خود رانده است و تا وقتى عذرخواهى نكند ، من تن به اين آشتى نمىدهم اعوذ بالله من النّفس اذا طغي : پناه به خدا از نفس هنگامى كه طغيان مىكند و سركش مىشود . اين همه گستاخى و سركشى به خاطر اين است كه خودخواهى و تكبّر در قلب شيطان ريشه دوانيده و ديگر جايى براى ورود فضائل اخلاقى باقى نگذاشته است .