سرسختى و لجبازى است . يكى از شاخه‌هاى منيّت عدم پذيرش انتقاد است و تقاضا دارم از خانمها به اين جمله توجّه بيشترى داشته باشند كه اسلام غيبت ندارد ، امّا انتقاد دارد . عيب‌گويى پشت سر و جلوى رو به طور مسخره خير ، ولى انتقاد سازنده بله . مثل آيينه عيب را نشان دهيد . امام صادق عليه السّلام كه بىعيب و نقص است ، مىفرمايد : « أحبّ إخوانى إلىّ من أهدى إلىّ عيوبى » . « 1 » م انتقاد لازم است ، امّا لازم‌تر انتقادپذيرى است كه در اين رابطه مشكل داريم ؛ يعنى ، بعضى اوقات آقا نواقص خانمش را مىگويد ، امّا لازم‌تر انتقادپذيرى است . خانم بگويد : چشم ؛ امّا نه چشم زبانى بلكه چشم عملى ؛ يعنى ، فردا تغيير بدهد . اگر آقا در خانه بداخلاق است ، با بچّه‌ها نمىسازد ، فحش مىدهد وظيفهء خانم اين است كه با تسلّط بر اعصاب با احترام بگويد ، اين برخوردها بچّه‌ها را عقده‌اى مىكند و بيچاره مىشوند ، اين انتقاد زن . ولى لازم‌تر اين است كه آقا بايد بگويد ؛ چشم ، يعنى چشم عملى . ما به جاى انتقاد در خانه دادوفرياد مىكنيم ، انتقادپذيرى هم توى خانهء ما نيست مخصوصا از طرف زن‌ها و اين بسيار خطرناك است . خطرش همين است كه محبّت زن را از دل شوهر مىبرد . وقتى كه ده مرتبه مرد گفت و زن نپذيرفت ، ديگر نمىگويد . جوش مىخورد ، حرص مىخورد ، محبّتش كم‌كم آب مىشود . وقتى ده مرتبه خانم گفت و شوهر نپذيرفت ديگر نمىگويد ، امّا حرصش را مىخورد ، آن حرص مثل آبى كه نمك را آب مىكند محبّت را از بين مىبرد .

--> ( 1 ) . « محبوب‌ترين برادرانم در نزد من آن است كه عيب‌هايم را به من هديه دهد » . ( مجلسى ، محمّد باقر ، بحار الانوار ، ج 74 ، ص 282 ) .