در مقابل ، اگر كسى صفت خوب و عامل كنترل‌كنندهء انعطاف‌پذيرى را در خود زنده كرد و آن‌را تقويت نمود ، در صورت مواجهه با قول منطقى و حقّ ، نه تنها آن‌را با جان‌ودل مىپذيرد ، بلكه با يافتن و گرفتن آن ، گريهء شوق سر مىدهد . كلام زيباى قرآن را ببينيد : « و اذا سمعوا ما انزل الى الرّسول ترى اعينهم تفيض من الدّمع ممّا عرفوا من الحقّ . . . » « 1 » « و هر زمان آياتى را كه بر پيامبر نازل شده بشنوند ، چشم‌هاى آنها را مىبينى كه ( از شوق ) اشك مىريزد ، به خاطر حقيقتى كه دريافته‌اند . . . » . بعضى گفته‌اند كه اين آيه ، دربارهء نجاشى ، پادشاه حبشه است . او يك نفر مسيحى است امّا حق‌جو ، حق‌ياب و داراى صفت خوب انعطاف‌پذيرى است ، با اين‌كه اكثرا داستان شيرين آن را شنيده يا خوانده‌ايد ، لكن ذكر آن در اينجا هم خالى از لطف نيست : وقتى شكنجه‌ها و آزار و اذيّت شدّت گرفت . به دستور پيامبر گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و إله ، مسلمانان به حبشه هجرت كردند ، به اميد آن‌كه بتوانند در آنجا با آرامش و امنيّت ، تجديد قوا كنند ، ولى دشمنان در آنجا هم دست از سر مسلمانان برنداشتند و از حاكم حبشه خواستار استرداد آنها شدند ، امّا نجاشى اجابت خواستهء آنان را به بعد از صحبت و شنيدن حرف‌هاى مهاجرين موكول كرد . به همين خاطر جلسه‌اى ترتيب داده شد و جعفر بن ابى طالب با صداى خوب و جذّابش ، علّت هجرت و مسافرت خود و همراهان را به حبشه كه به دستور پيامبر صلّى اللّه عليه و إله ، انجام گرفته بود ، برشمرد . نجاشى پرسيد : پيامبر شما معجزه هم دارد ؟ حضرت جعفر بن ابى طالب ، ضمن تصديق ، چند آيه از آيات قرآن مجيد را براى او تلاوت

--> ( 1 ) . مائده / 83 .