امام رضا ( ع ) به نقل از پدرانش مى فرمايد كه پيامبر ( ص ) فرموده است : " أوحى الله عزّوجلّ الى نجيه موسى : احببنى و حببّنى الى خلقى قال يا ربّ هذا احبك فكيف احببك الى خلقك ؟ قال : اذكر لهم نعماى عليهم و بلاى عندهم فانّهم لا يذكرون اولا يعرفون منّى الّاكل الخير . " 367 خداوند به محرم خود ، موسى وحى كرد كه : مرا دوست بدار و نزد خلايقم محبوبم ساز . موسى عرض كرد : بار خدايا ! من كه تو را دوست دارم ، اما چگونه تو را محبوب خلايقت گردانم ؟ خداوند فرمود : نعمتهاى مرا به ياد ايشان آور و نيز بلايايم را بديشان گوشزد كن ، ولى آنها جز خير از من چيزى به خاطر نمى آورند و نمى شناسند . امام صادق عليه السلام مى فرمايد كه پيامبر ( ص ) فرموده است كه خداوند فرموده : " ما تحبّب الى عبدى بشىء احبّ الى ممّا افترضته عليه و انه ليتحبّب الى بالنافله حتى احبّه ، فاذا احببته كنت سمعه الذى يسمع به و بصره الّذى يبصربه و لسانه الّذى ينطق به و يده الّتى يبطش بها و رجله التى يمشى بها اذا دعانى اجبته و اذا سئلنى اعطيته . " محبوبترين چيزى كه بنده در پرتو آن ، با من دوستى مى ورزد ، انجام واجبات است . او نافله را چندان دوست خواهد داشت كه من نيز به او محبّت مى يابم و در اين هنگام ، من گوش او مى شوم كه با آن مى شنود و چشم او ، كه با آن مى بيند و زبان او ، كه با آن سخن مى گويد و دستش ، كه با آن حمله مىكند و پايش كه با آن راه مى رود . هرگاه مرا بخواند پاسخش دهم و هر چه از من بطلبد به دو ارمغان كنم . امام صادق عليه السلام مى فرمايد : " حب الله اذا اضاء على سرّ عبدا خلاه عن كلّ شاغل و كلّ ذكر سوى الله عند ظلمه و المحبّ اخلص الناس سراً لله و اصدقهم قولًا و اوفاهم