كيفر ترك آن را نيز در پى مى آورد . اين شيوه از آغاز تا انجام قرآن ، كاملًا هويداست ، و در روايات نيز چنين است . براى مثال قرآن مى فرمايد : ( والّذين يكنزون الذّهب والفضّه و لا ينفقونها فى سبيل الله فبشّرهم بعذاب‌ٍاليمٍ . يوم يحمى عليها فى نار جهنم فتكوى بها جباههم و جنوبهم و ظهورهم هذا ما كنزتم لانفسكم فذوقوا ما كنتم تكنزون . ) 295 و كسانى را كه زر وسيم مى اندوزند و در راه خدا انفاقش نمى كنند ، به عذابى دردآور بشارت ده . روزى كه در آتش جهنم گداخته شوند و پيشانى و پهلو و پشتشان را با آن داغ كنند . اين است آن چيزى كه براى خود اندوخته بوديد ، حال طعم اندوخته خويش را بچشيد . ( من عمل صالحاً من ذكرٍ او انثى و هو مؤمن فلنحيينه حيوه‌ًطيبهً و لنجزينهم اجرهم باحسن ما كانوا يعملون . ) 296 هر زن و مردى كه كار نيكو انجام دهد ، اگر ايمان آورده باشد ، زندگى خوش و پاكيزه اى به دو خواهيم داد و پاداشى بهتر از كردارشان ، به آنها عطا خواهيم كرد . ( فاما من طغى . و اثر الحيوه الدّنيا . فانّ الجحيم هى المأوى . و امّا من خاف مقام ربّه و نهى النفس عن الهوى . فان الجنه هى المأوى . ) پس هر كه سركشى كرد و زندگى دنيوى را برگزيد ، جايگاهش دوزخ خواهد بود و هر كه از مقام پروردگارش بهراسد و نفس را از هوى و هوس باز دارد ، جايگاه او بهشت خواهد بود . نظير اين گونه آيات نيز بسيار فراوان است . اين شيوه قرآنى است و علماى اخلاق در بيشتر مباحثشان از قرآن پيروى مى كنند . براى مثال ، آنها رذيلت حسادت و مفاسد دنيوى و اخروى مترتّب بر آن را تبيين مى كنند و يا فضيلت سخاوت و پاداشهاى دنيوى و اخروى آن را آشكار مى سازند ، و بيشتر اوقات با استشهاد به آيات و روايات ، بر ترتّب پاداشها و كيفرها