عذابى دردآور بشارت ده . روزى كه در آتش جهنم گداخته شوند و پيشانى و پهلو و پشتشان را با آن داغ كنند . اين است آن چيزى كه براى خود اندوخته بودند . حال طعم اندوخته خويش را بچشيد . ولى با اين حال ، مال خويش را مى اندوزد و آن را شماره مىكند و حتّى حاضر نيست زكات مال و حقوق واجب خويش را بپردازد . آيا چنين نيست كه قرآن در حق‌ّبرخى مى فرمايد : ( و اذا قالوا اللهمّ ان كان هذا هو الحقّ من عندك فامطر علينا حجارهً من السّماء او ائتنا بعذابٍ اليمٍ . ) 164 و آن هنگام را كه گفتند : بار خدايا ، اگر اينكه از جانب تو آمده ، حق است ، بر ما از آسمان بارانى از سنگ ببار يا عذاب درد آورى بر ما بفرست . ( و اذا سمعوا ما انزل الي الرّسول تري اعينهم تفيض من الدّمع ممّا عرفوا من الحقّ ) 165 چون آنچه را كه بر پيامبر نازل كرده ايم ، بشنود و حقيقت را دريابند ، چشمانشان پر از اشك مىشود و مى گويند : پروردگارا ! ما ايمان آورديم ، ما را نيز در زمره شهادت دهندگان بنويس . اين زبان حال كسانى است كه دلى سالم دارند و آن زبان حال كسانى است كه لجاجت و تعصّب در وجود آنها ريشه دوانده است و پيشتر پيرامون اين نكته سخن گفته ايم . از همين رو ، چنين شهرت يافته است كه عصمت از درجات ايمان و معرفت است و قرآن بيان مى دارد كه اگر ايمان در دلى رسوخ يابد ، نخستين درجه آن ، دست يافتن به علم اليقينى است كه مانع از ارتكاب گناه مى گردد ، ديگر چه رسد به درجات بالاتر آن ، مثل عين اليقين و حقّ اليقين . خداوند مى فرمايد : ( بسم اللّه الرّحمن الرّحيم . الهكم التّكاثر . حتّي زرتم المقابر كلّا سوف تعلمون . ثمّ كلّا سوف تعلمون . كلّا لو تعلمون علم اليقين . لترونّ