شريفه اين كفر يعنى كفر عملى ، يعنى گناه‌نظير كسى است كه خاكسترى دارد و باد تندى مى آيد و خاكستر را مى پراكند . معلوم است كه اين خاكستر را نمى تواند حفظ و جمع كند . هر چه اين طرف را بگيرد آن طرف را باد مى برد . هر چه آن طرفش را حفظ كند ، اين طرف را باد مى برد . يعنى زندگى توأم با گناه ، پراكندگى دارد و انسان نمى تواند زندگى اش را جمع و جور كند ، نمى تواند زندگى راحت و آسوده داشته باشد . نظير كسى است كه در وسط بيابان ، يك تبه خاكستر داشته باشد ؛ نمى تواند در وسط بيابان كه باد تند مى آيد ، آن خاكسترها را جمع كند . زندگى توأم با گناه ، چنين است . در آيه ديگر ، تشبيهى بهتر از آن دارد و مى فرمايد : بعضى از زندگيها چنين است كه درونش خودش را كشته است و برونش ديگران را ؛ يعنى ديگران وقتى به زندگى او نگاه مى كنند ، حسادت مى ورزند . زرق و برقى دارد ، خانه مجلّل ، اثاثيه خانه مجلّل ، و بالاخره امكانات عالى . اين از نظر ظاهر ، اما وقتى وارد زندگى او شويم ، مى بينيم كه همان خانه مجلّل ، براى او زندان است ، سلول است . همان ماشين سوارى كذايى براى او آتش است . همان امكانات براى او دردسر است . همان شام و نهار كذايى براى او زهرمار است . قرآن مى فرمايد : زندگى توأم با گناه چنين است : « الَّذين كَفَرُوا اعمالُهُم كَسَرابٍ بَقيعَةٍ يَحسَبُهُ الظَّمآنُ ماءاً » « 1 » ؛ يعنى آن افرادى كه زندگى توأم با گناه دارند ، زندگى واقعى ندارند . زندگى آنها سراب است ؛ آب نماست . احساس پوچى در زندگانى مجلل وقتى زندگى بعضى افراد را مطالعه مى كنيم ، مى بينيم كه عده اى زندگى را پوچ مى دانند ؛ لااقل براى آنها پوچ است و متأسفانه در ميان بعضى از جوانها نيز اين زندگى پوچ پيدا

--> ( 1 ) - نور / 39