الريحُ فى مَكانٍ سَحيقٍ » « 1 » اين آيه شريفه ، تشبيه معقول به محسوس است . اگر كسى از آسمان به زمين بيفتد ، چه مىشود ؟ مخصوصاً اگر زنده بماند و اطرافش را لاشخورها بگيرند ، چقدر وحشتناك است . اگر باد او را به جايى ببرد كه كسى نباشد و از آن بالا به زيربيفتد ، چقدر وحشتناك است . قرآن مى فرمايد كه زندگى توأم با گناه ، چنين است . اين آيه هم به ما مى گويد كه گناه ، مكافات دارد . غيبت ، تهمت ، دروغ ، ظلم به ديگران و بالاخره هر گناهى يك اثر وضعى دارد . ما طلبه ها به اين مكافات ، اثر وضعى مى گوييم . يعنى علاوه بر اينكه اثر تكليفى اش جهنم و تجسّم عمل به معناى اول و دوم است ، يك اثر وضعى نيز در اين دنيا دارد . مكافات دارد . تجسّم گناه در اين دنيا يك زندگى ناخوش و يك زندگى خردكننده روح است . حالتى است كه يك وحشت . خوفى بر دل حكومت مىكند . مى دانيد كه دنيا امروز چنين است و هر كجا تمدنش بيشتر ، اين له شدن روح و اين خوف و وحشت ، بر دل بيشتر حكمفرماست . در افراد هم هر كدام تمكّن مالى دارند ، اين وحشت و نگرانى و تسلط وحشت و نگرانى بر دل و بر روح را دارد . قرآن مى فرمايد كه اين وحشت از اثر گناه است . گناه معمولًا زندگى را يك كلاف سردرگم مىكند . ديده ايد كه گاهى اوقات وضع زندگى انسان طورى است كه نمى تواند زندگى اش را جمع كند . هر جايش را بگيرد يك جاى ديگرش باقى است . به قول امام صادق ( ع ) در زندگى تشتّت دارد . امام صادق ( ع ) مى فرمايد : « مَن اصبَحَ وَ كانَ هَمُّهَ الدُّنيا شَتَّتَ اللهُ امرَهُ » ؛ هر كسى كه همّ وغمش اين دنيا باشد ، در زندگى ، پراكندگى پيدا مىكند . قرآن نيز مى فرمايد : « مَثَّلُ الَّذينَ كَفَرُوا بِربِّهِم اعمالُهُم كَرَمادٍ اشتَدَّت بِهِ الرّيحُ فى يَومٍ عاصِفٍ لا يَقدِرونَ مِمّا كَسَبُوا عَلى شَىءٍ » « 2 » ؛ آن افرادى كه كفر عملى دارند - كه باز در اين آيه

--> ( 1 ) - هر كس همتايى براى خدا قرار دهد ، گويى از آسمان سقوط كرده و پرندگان او را مى ربايند و يا تندباد او را به جاى دوردستى پرتاب مىكند . ( حج / 31 ) ( 2 ) - اعمال كسانى كه به پروردگارشان كافر شدند ، همچون خاكسترى است در برابر تند باد در يك روز طوفانى ! آنها توانايى ندارند كمترين چيزى از آنچه را انجام داده اند به دست آورند . ( ابراهيم / 18 )