براى خودش نيست . گناه ، بر اولاد و بر ذريه و اطرافيان انسان تأثير سوء دارد . اين آيه مى فرمايد : « او تَحُلُّ قَريباً مِن دارِهِم » اين كوبندگى فقط براى خودش نيست . براى ديگران از اطرافيان او هم هست . در آيه ديگر هم راجع به خصوص اولاد و ذريّه مى فرمايد : « وَ ليَخشَ الَّذين لَو تَرَكوا مِن خَلفِهِم ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيهِم فَليَتَّقُوا اللهُ وَ ليَقُولُوا قَولًا سَديداً » « 1 » ؛ يعنى آن كسانى كه تأمين آتيه اولادشان را مى خواهند ، آن كسانى كه مى خواهند اولادشان و اولاد اولادشان در اين دنيا يك زندگى رفاهى داشته باشند ، بايد زبانشان كليد داشته باشد ؛ يعنى بايد در زندگى آنها گناه نباشد ، اگر گناه آمد ، چنان كه در زندگى خودش تأثير سوء دارد ، در زندگى اولاد و در زندگى اولاد اولادش نيز تأثير سوء دارد . آتشى كه بر مى افروزد ، خودش را مى سوزاند و خواه ناخواه اثر وضعى آتش اين است كه اولادش را هم مى سوزاند و گناه آن صدمه ها و مشقتهايى كه اولادش در اين دنيا مى برندگر چه آنها پاداش دارند - در قبر براى اوست . يعنى اگر كسى باعث شود يك زندگى بدى براى اولادش فراهم آيد ، در روز قيامت بر اين اولاد ظلم كرده است . علاوه بر آن جهنمى كه راجع به گناهش بايد برود ، راجع به ظلم اولادش ، راجع به ظلم اولاد اولادش هم بايد بازخواست بشود . پروردگار عالم راجع به آن زندگى بدى كه براى اولاد بدون تقصير فراهم شده ، به آنها پاداش مىدهد ، اما در هر صورت ، آتشى است كه برافروخته . اگر كسى آتشى در يك اتاقى برافروزد ، خود مى سوزد ، اثاثيه اتاق مى سوزد ، افراد اتاق مى سوزند و حتى بچه در گهواره هم مى سوزد . معلوم است كه سوختن بچه در گهواره تقصير آن كسى است كه آتش را برافروخته است . اين دو آيه اى را كه خواندم ، مى فرمايد گناهكار علاوه بر اين كه براى خود آتش فراهم مىكند و زندگى خوش خود را از بين مى برد ، زندگى اولاد و اطرافيانش را هم مى سوزاند و يك زندگى نكبت بارى براى خود و ديگران فراهم مىكند . قرآن مى فرمايد : « وَ مَن يُشرِك بِاللهِ فَكأَنَّما خشرَّ مِنَ السَّماءِ فَتَخطَفُهُ الطَّيرُ او تَهوى بِهِ

--> ( 1 ) - كسانى كه اگر فرزندان ناتوانى از خود به يادگار بگذارند ، از آينده آنان مى ترسند ، بايد بترسند ، از خدا بپرهيزند و سخنى استوار بگويند . ( نساء / 9 )