ناراحت نشود . تهمت بشنود ، اما ناراحت نشود . آهنگهاى شهوت آميز باشد و او بى تفاوت بنشيند و ناراحت نشود . ابهت گناه از دلش رفته باشد . انسان وقتى به بعضى از بزرگان و ائمه طاهرين ( ع ) نگاه مىكند ، مى بيند كه چقدر بين آنها و ما تفاوت است . مرحوم ثقة الاسلام كلينى نقل مىكند كه امام صادق ( ع ) يك رفيق ملازم داشتند و او هميشه با امام صادق بود . يك روز غلامش عقب ماند . غلامش را صدا زد جواب نداد . دفعه دوم صدا كرد ، جواب نداد . اين شخص كه خيلى مواظب زبانش نبود ، در مقابل امام صادق ( ع ) داد زد و گفت : « يابن الفاعلة » ، تا اين جمله را گفت ، امام ايستاد و دست به كمرش گذاشت ؛ يعنى كمر مرا شكستى . فرمودند : چه گفتى ؟ مرد تعجب كرد و گفت : يابن رسول الله اين از هندوستان است و اصلًا پدر و مادرش معلوم نيست . فرمود من كارى به او ندارم . با تو كار دارم . مرادم اينجاست كه امام صادق ( ع ) فرمودند : ديگر حق ندارى با من باشى . « 1 » در جلسات گذشته من داستان تب كردن امام راحل و سه روز تعطيل شدن درس ايشان را تعريف كردم و اتفاقاً خود ما هم تجربه كرديم ، مخصوصاً در اين پيروزى انقلاب به بعد ، هر وقت كه در جلسه اى غيبت جلو مى آمد ، مى ديدم كه ايشان ناراحت است ؛ همين كه قرآن مى گويد : « لا يُحِبُّ اللهُ الجَهرَ بالسُّوءِ مِن القوَلِ الّا مَن ظُلِمَ « 2 » » ؛ يعنى مظلوم مىتواند داد بزند ، اما بايد اين را هم بداند كه همان وقت كه غيبت مىكند ، اكل ميته است . گاهى انسان مىتواند ميته بخورد و آن وقتى است كه اگر نخورد ، بميرد . گاهى نيز اگر يك اهمّ و مهمّى جلو بيايد ، به اندازه اى كه بتواند خلاصى پيدا كند ، مىتواند دروغ بگويد . درباره غيبت هم همين است ، اما قرآن مى گويد همين هم سوء است ، يعنى آنكه ميته مى خورد ، آنكه شراب مى خورد ، بالاخره سوء است . شراب است و مست مىكند . اثر وضعى اش را مى گذارد . ما طلبه ها بايد چنين باشيم . يعنى اگر يك قانون اهمّ و مهمّى هم

--> ( 1 ) - كلينى ، كافى ، ج 2 ، ص 324 ، روايت 5 ( 2 ) - خداوند دوست ندارد كسى با سخنان خود ، بيها را اظهار كند ؛ مگر آنكه كسى مورد ستم واقع شده باشد . ( نساء / 148 )