معمولًا براى معانى عامه است . بگوييد بهشت اين گونه افرادآن هم نه بهشت معمولى ، بهشت عندالله‌از همين دنيا شروع مىشود . بهشتش در دل شب است : « سُبُّوحٌ قُدُّوسُ رَبُّنا وَ رَبُّ المَلائِكَةِ وَ الرُّوحِ » وقتى كه به دنيا و آنچه در دنياست پشت پا مى زند . وقتى كه جبرئيل و ميكائيل مى خواستند حضرت ابراهيم ( ع ) ، اين مرد ملكوتى را امتحان كنند ، آمدند و جبرئيل با آن صداى رسا و جذاب خود گفت : « سُبُّوحٌ قُدُّوسُ » و ميكائيل گفت : « رَبُّنا وَ رَبُّ المَلائِكَةِ وَ الرُّوحِ » . حضرت ابراهيم گفت : اى كه اسم محبوبم را بردم ! يك بار ديگر بگو ، همه اموالم را مى دهم . هر چه دارم مى دهم « 1 » ؛ جبرئيل گفت : « سُبُّوحٌ قُدُّوسُ » و ميكائيل گفت : « رَبُّنا وَ رَبُّ المَلائِكَةِ وَ الرُّوحِ » . باز گفت : يك بار ديگر اگر اسم محبوبم را بردى ، خودم را هم مى دهم ؛ خودم هم فداى اسم محبوبم . از امتحان سربلند بيرون آمد . اينها براى حضرت ابراهيم ( ع ) خيلى ساده است . اينها براى امام حسين ( ع ) ، براى حضرت زينب ( عليها السلام ) خيلى ساده است . همه اينها براى ما گفته شده است تا ما بفهميم اگر از نماز شب به اندازه خوابمان لذت نمى بريم قساوت داريم . اگر از كمك كردن به ديگران به اندازه كمك به خود لذت نمى بريم قساوت داريم و قرآن مى گويد : « وَ مِمّا رَزَقناهُم يُنفِقُونَ » ؛ نگو ندارم . از اين نظر هم ، همه ما لنگيم . « لِيُنفِق ذو سَعَةٍ مِن سَعَتِهِ وَ مَن قُدِرَ عَلَيهِ رِزقُهُ فَليُنفِق مِمّا أتاهُ اللهُ » « 2 » چه كسى مىتواند بگويد من عامل به اين گونه آيات هستم ؟ اين است كه اگر چنين نباشيم بايد متوجه شويم كه لنگيم . بايد متوجه شويم كه به قول عوام ، توى باغ نيستيم . بايد بدانيم كه قساوت داريم و اين مرتبه اول قساوت است .

--> ( 1 ) - محمد باقر مجلسى ، بحار الانوار ، ج 11 ، ص 186 . ( 2 ) - آنان كه امكانات وسيعى دارند ، بايد از امكانات وسيع خود انفاق كنند و آنها كه تنگدستند ، از آنچه خدا به آنها داده انفاق نمايند . ( طلاق / 7 )