گفتن به وقت خاموشى . گاهى در ميان ما طلبه ها نيز ديده مىشود كه فردى يك ساعت ، پشت سرِ هم لغت رديف مىكند اما محتوى ندارد . چنين آدمى يك ساعت از عمر مردم را تلف كرده است . مطلب ديگر آنكه حرف بايد جذّاب باشد تا در دل اثر كند . بايد متوجّه بود كه شنونده كيست و نحوه ى صحبت را مطابق شخصيّت و تفكّر او و به شيوه اى ارائه نمود كه بيشترين و بهترين تأثير را داشته باشد و همچنين كلام بايد تفهيم و تفهّم داشته باشد و داراى فصاحت و بلاغت . اتّفاقاً غالب افراد در مورد فصاحت و بلاغت مشكل دارند و اين نقص بزرگى است و بر عهده ى معلمان عزيز است كه آن را رفع نمايند . كتابى است به نام مطوّل كه ما طلبه ها مى خوانيم و بخشى از اين كتاب در مورد فصاحت و بخشى ديگر پيرامون بلاغت است اما تنها با مطالعه اين كتاب ، فصيح و بليغ نمى شويم هر چند طى دو يا سه سال ، ابتدا تا انتهاى آن را بخوانيم . از همين نكته بايد پى برد كه اين بحث ، بحث مهمى است و نبايد آن را سرسرى گرفت و بى ارزش تلقّى نمود . حضرت على ( ع ) در نهج البلاغه مى فرمايند : المَرءُ مَخبُوءٌ تَحتَ لِسانِهِ يعنى شخصيّت انسان وابسته به زبان او است . گاهى انسان با يكى دو جمله در جلسه ، شخصيّت عالى پيدا مىكند . بعضى افراد ديده مى شوند كه على رغم بى سوادى ، خوب حرف مى زنند و قادرند كه جلسه را به خود جذب نمايند و