از آنجايى كه فصاحت و بلاغت خوبى دارند ، شخصيّت اجتماعى آنان نيز عالى مىشود . از طرف ديگر گروهى با وجود داشتن علم فراوان ، قدرت بيان مناسبى ندارند و نمى توانند دانش خود را عرضه نمايند . بزرگى مى گفت : عدّه اى مانند خمره ى پر از باروت هستند اما هيچ استفاده اى از اين خمره نمى شود ولى بعضى ديگر شبيه باروتِ سر تفنگند و تأثير فراوان دارند . بعضى علم ندارند . اما همانند باروت سر تفنگ مى باشند . مى گويند پدرى پسرش را چنين وصيّت نمود : پسر جان ! زبان خود را نيكو گردان و فصاحت و بلاغت داشته باش چرا كه اگر قصد رفتن به مجلس را داشته باشى اما لباس نداشته باشى ، مى توانى لباس كرايه كنى و همچنين است اگر مَركب نداشته باشى ؛ اما اگر زبان و بيان خوب و مناسب نداشته باشى قادر به كرايه ى آن نخواهى بود . و نيز مشهور است كه دامادى عازم منزل نامزدش بود ، مادر داماد به او گفت : پسرم ! آنجا كه رفتى ، بالا بالا بنشين و حرفهاى بزرگ بزرگ بزن . پسر كه منظور مادر را درك نكرده بود هنگامى كه وارد شد ، رفت و روى طاقچه نشست و شروع كرد به گفتن كلماتى مثل گاو ، شتر ، فيل و ببر و . . . ! خيال نكنيد كه اين گفته ها مثال است ، نه ، واقعيّت دارند و اگر هم مثال باشند ، به قول روانشناسان : مثالهاى جامعه ، آئينه ى فكر جامعه اند .