« يَوْمَ نَدْعُوا كُلّش اناسٍ بِامامِهِمْ » « 1 » در روز قيامت هر كسى با امام و رهبرش مىآيد . چنانچه در قرآن هست فرعون صفت‌ها ، علمدارشان فرعون است و به دنبال او مىآيند و شيعيان هم در پى اميرالمؤمنين على ( ع ) كه لواى حمد در دست دارد ، روانند . فرعون با پيروانش به جهنم مىرود و حضرت امير ( ع ) با شيعيانش قدم به بهشت مىگذارند . صرف‌نظر از علماء اهل سنت از جمله فخررازى هم اين روايت را نقل مىكند كه عربى عصبانى شد و گفت : يا رسول‌الله ، هر جايى كه نشستيم تو از على ( ع ) تعريف كردى . من نمىتوانم اين اوضاع را تحمل كن . از خداوند بخواه سنگى يا آتشى نازل كند تا مرا از بين ببرد . اين مصداق همان مثل عوامانه است كه مىگويد : « خر سياه حاضر است خود را بكشد براى اينكه به صاحبش ضرر برساند » اما يك وقت خيال نكنيد اين ضرب‌المثل مخصوص آن عربى است كه در زمان رسول اكرم ( ص ) مىزيسته است . خير ، اگر صفت رذيله‌اى بر دل حاكم باشد ، نمىتواند حق را ببيند ، حق را بگويد ، در مقابل حق فروتنى كند و متواضع باشد ، حتى اگر بتواند حق را زير پا هم مىگذارد و اگر ممكن شود حاضر است خود را از بين ببرد ، اما حق را نبيند . اين يك آيه در قرآن است و در مقابل آن آيه‌اى است كه شأن نزولش مربوط به بعضى از علماى نصرانى است : « وَاذا سَمِعُوا ما انُزِل‌َالَي الرَّسُولِ تَري اعْيُنَهُمْ تَفيضُ مِنَ الدّمعِ مِمّا عَرَفُوا مِنَ الحَقِّ يَقُولوُنَ رَبَّنا آمَنّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشّاهِدينَ وَ ما لَنا لا نُومنُ بِاللهِ و ما جاء نامِنَ الحِّ وَنْطَمعُ ان يُدخِلَنا رُبُّنا مَعَ القَومِ الصّالِحينَ » « 2 »

--> ( 1 ) - سورهء مباركهء اسرا آيهء 71 . « روزى كه مردم را به امامشان مىخوانيم » ( 2 ) - سوره مائده ، آيات 83 و 84 و چون آياتى را كه به رسول فرستاده شده استماع كنند اشك از ديده آنها جارى مىشود زيرا حقانيت آن را شناخته وگويند بارالها ما ( به رسول تو و كتاب آسمانيش قرآن ) ايمان آورديم . نام ما را در زمره گواهان صدق او بنويس . و گويند چرا ما به خدا و كتاب حق كه برايمان آمده ايمان نياوريم در حالى كه اميد آن داريم كه پروردگارمان در قيامت ما را داخل در زمره صالحين گرداند »