تعبد در تكوين تعبد در تكوين اين است كه انسان به مقامى برسد كه نه تنها در نعمت شاكر باشد ، بلكه شاكر در بلا هم باشد و از اين بالاتر مقام كسى است كه نه تنها شاكر در بلا باشد ، بلكه اصلًا بلا را نبيند و بگويد آنچه از طرف او مىآيد مصلحت است و نعمت صرف . يعنى انسان در عالم هستى بلا را نبيند و به هر چه از دوست مىرسد دلخوش باشد . يا لااقل در برابر بلا صابر باشد و شاكر : يكى درد و يكى درمان پسندد * يكى وصل و يكى هجران پسندد من ازدرمان‌ودردووصل و هجران * پسندم آنچه را جانان پسندد چنين افرادى بسيار كم هستند و بدست آوردن اين تعالى هم بسيار مشكل است . قرآن شريف هم به اين مقام توجه مىدهد و آن را مقام بزرگى مىداند : يا ايُّها الَّذينَ آمَنُوا ادْخُلُوا فِي السِّلْمِ كآفَّةً و لا تَتَبِعُوا خُطُواتِ الشَّيْطانَ انَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبينٌ « 1 » يعنى اگر ايمان داريد بايد روح تعبد داشته باشيد . وَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَة الَي اللهِ و هُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِاسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الوُثْقي وَالَي الله عاقِبَةُ الامُورِ « 2 » آنكه در برابر قانون خدا روح تعبد دارد ، و در برابر قرآن و روايات اهل‌بيت ( ع ) صددرصد تسليم است ، به ريسمانى كه از طرف خداست چنگ زده است . وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ ابْراهيمَ الّا سَفِة نَفْسَة وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناةفِي الدُّنيا وَ انَّهُ فِي الاخِرَةِ لَمِنَ الصَّالحِينَ « 3 »

--> ( 1 ) - سورهء بقره آيه 208 « اى اهل ايمان همه متفقاً نسبت به اوامر الهى در مقام تسليم برآييد و از وساوس ( تفرقه‌انگيز ) شيطان پيروى مىكند كه او همانا شما را دشمنى آشكار است . » ( 2 ) - سورهء لقمان ، آيه 22 « و هر كه روى تسليم و رضا به سوى خدا آرد و نكوكار باشد ، چنين كسى به محكمترين رشته الهى چنگ زده و بدانيد كه پايان كارها به سوى خداست » ( 3 ) - سورهء بقره ، آيه 130 هيچكس از آئين پاك ابراهيم روى نگرداند ، مگر اينكه نادان و بيخرد باشد ، زيرا ما ابراهيم را در دنيا به شرف رسالت برگزيديم و البته در آخرت هم از شايستگان است .