يعنى اگر براستى انسان يك ماه روزه بگيرد و تمام اعضاء و حتى نيات و قلب و فكرش را نيز روزه بدارد ، در او ملكه پرهيزكارى ايجاد مىشود و عيد اين روزه معرفت و يقين به معاد خواهد بود . همچنين ، بيدارى در دل شب و نماز خواندن و با دعاهاى افتتاح ، ابوحمزه ، خمسه عشر ، شعبانيه ، كميل ، ندبه و . . . به درگاه الهى مناجات كردن است كه دل را نورانى مىكند و قلب را « موقن » . از اين رو بر شما لشكريان امام زمان ( ع ) است كه با دورى از گناه « يقين » را به درون قلب خود فراخوانيد و پيوسته اين آيه شريفه را زمزمه كنيد : و قل اعملوا فسيري الله عملكم و رسوله و المومنون و ستردون الى عالم الغيب و الشهاده فينبئكم بما كنتم تعملون . « 1 » و به ياد داشته باشيد كه همواره در محضر پروردگار ، پيامبر ( ص ) و ائمه اطهار ( ع ) از جمله امام زمان ( ع ) هستيم و بايد حرمت اين حضور را نگاه داريم . براى نگاهداشت اين حرمت علماى علم اخلاق و سير و سلوك به « مشارطه » ، « مراقبه » ، « محاسبه » و « معاقبه و معاتبه » دستور داده اند كه اجمالًا به آن اشره مىكنيم .

--> ( 1 ) . سورهء توبه ، آيه 105 .