احكام مضاربه ، مزارعه و مساقات مسأله 350 مضاربه عقدى جايز است و معناى آن اين است كه پول از يك نفر ( مالك ) و كار از طرف ديگرى ( عامل ) ، و سود يا زيان مربوط به هر دو و نحوهء تقسيم سود و نحوهء كار ، مربوط به مقرراتى است كه در ميان آنها تعيين مىشود . مسأله 351 رأس المال ( پولى كه در اختيار عامل قرار مىگيرد ، ) نزد او امانت است . بنابراين اگر تلف شد ، از صاحب مال تلف شده است و عامل ضامن نيست ، مگر از نظر كارشناسى يا شروط قرارداد كوتاهى شده باشد . و صاحب رأس المال مىتواند شرط ضمان كند . مسأله 352 صاحب رأس المال مىتواند به عامل وكالت بدهد كه هرطور صلاح مىداند و هر شرطى را كه صلاح مىداند در مضاربه اعمال نمايد . نظير قرارداد مضاربه بانك كه مبتنى بر وكالت است . مسأله 353 عامل امين است ؛ بنابر اين اگر ادّعا كند مال تلف شده است يا در مورد مقدار سود ، زيان و خسارت ، ادّعايى نمايد ، از او پذيرفته است . مگر متّهم شود كه در اين صورت صاحب رأس المال بايد به دادگاه صالح مراجعه كند . مسأله 354 اگر يكى از طرفين مضاربه بخواهد قبل از مدّت مقرر معامله را فسخ كند ، مىتواند . ولى اگر خسارتى وارد مىشود ، بايد جبران كند . مسأله 355 مزارعه مثل مضاربه است و معناى آن اين