در نماز » به بندگان است . به عبارت روشن‌تر ، رستگار كسى است كه در نمازش خاضع و خاشع باشد و از هرگونه لغو و بيهوده ، اعراض كند . اگر سالك بتواند از لغويّات رويگردان باشد ، توفيق حضور قلب پيدا مىكند . همچنين اگر طالب معرفت ، نماز خود را به مرتبهء دوّم يا سوّم برساند ، ديگر اعمال لغو و بيهوده در زندگى او راه نمىيابد . خصوصاً قادر مىشود زبان خود را از لغويّات محافظت كند . در مقابل ، كسى كه مدام حرف بيهوده مىزند ، معلوم است كه مرتبهء نماز او از نماز لسانى بالاتر نمىرود و بايد پاسخگوى اعمال و گفتار بىنتيجه و بيهودهء خود باشد . طبق نقل مشهور ، پيامبر اكرم ( ص ) كفن و دفن جوانى راخودشان انجام دادند ، مادر آن جوان گفت ديگر براى فرزندم گريه نمىكنم ، زيرا به دستان پيامبر گرامى ( ص ) در قبر آرميده است . رو به قبر فرزندش گفت : خوشا به حالت ، مرگ براى تو آسان باشد و رفت . پيامبر اكرم ( ص ) روى قبر را پوشاندند و بعد به اطرافيان خود فرمودند : قبر چنان فشارى به او داد كه استخوان‌هاى سينه‌اش درهم شكسته شد . به عبارت ديگر زير منگنهء الهى له شد . اطرافيان گفتند : يا رسول الله آدم خوبى بود . ايشان فرمودند : بله آدم خوبى بود ، بهشتى هم هست . امّا زياد حرف بيهوده مىزد . بعضى حرف‌ها نه نتيجهء دنيا داردو نه آخرت . در تعاليم اسلامى بر مواظبت از زبان ، تأكيد فراوانى شده است . گفت و شنود بيهوده ، ديدنىهاى بىثمر و اعمال بيهوده ، قساوت قلب مىآورد . انسان قسىّالقلب نه فقط در نماز حضور قلب ندارد ، بلكه از عبادت لذّت نمىبرد . لذا خواب را بر نماز مقدم مىدارد . تخيل‌ها و توهّم‌هاى بيهوده يكى پس از ديگرى در دل چنين انسانى وارد مىشود و دل او را مكدّر مىكند . پس از چندى نظير يك آيينهء با صفا مىشود كه گرد گرفته باشد . بنابراين گاهى اوقات آدمى گناه نكرده است ولى اعمال لغو و گفت و شنود بيهوده ، موجب كدورت قلب وى مىگردد . نتيجهء حضور قلب ، شرح صدر است . اگر كسى به واقع نمازگزار شود ، خداوند متعال به او شرح صدر عنايت مىكند :