مرحوم آيت الله ميرزا على آقا شيرازى ( رحمه الله ) كه از علماى وارستهء اصفهان بود ، زمانى به قم آمده بود و به دليل ارادتى كه شهيد آيت الله مطهرى ( رحمه الله ) به ايشان داشت ، ميهمان او بود . يك شب تعدادى از فضلا به ديدن آقاى شيرازى آمده بودند و جلسهء آنان تا حدود نيمه شب طول كشيد و آقاى شيرازى ديرتر از هر شب خوابيد . همين موضوع توفيق تهجّد و نماز شب را از آيت الله شيرازى ( رحمه الله ) سلب كرد و موجب شد آن مرد الهى ، هنگام اذان صبح از خواب بيدار شود . نقل مىكنند آيت الله شيرازى ( رحمه الله ) به قدرى از اين اتّفاق متأثّر شده بود و گريه و زارى كرده بود كه گوئى فرزند ايشان فوت شده است . بعد گفته بود من شانزده هفده ساله بودم كه يك شب براى نماز شب بيدار نشدم ، آن روز تا شب گريه مىكردم و شب گذشته آن حادثه تكرار شد . در نماز شب است كه انسان توفيق راز و نياز با خداوند تبارك و تعالى و نجواى عاشقانه با او را پيدا مىكند و مىتواند از جاذبه‌هاى عالم ملكوت براى سير عرفانى خود استفاده نمايد . دل سالك در اثر خواندن نماز شب ، مهيّاى پذيرايى از صاحب اصلى خود يعنى خداى مهربان مىشود . به عبارت روشن‌تر ، نماز شب ، دل آدمى را از رذائلى كه جايگاه حضرت رحمان « جلّ و علا » را غصب كرده‌اند ، مىزدايد و نور خداى سبحان را در آن جلوه‌گر مىكند . بنابراين سير و سلوك بدون نماز شب ، سالك را به مقصد نمىرساند . امام حسن عسكرى ( ع ) مىفرمايند : « إِنَّ الْوُصُولَ إِلَي اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سَفَرٌ لَا يُدْرَكُ إِلَّا بِامْتِطَاء اللَّيْل » « 1 » بنا بر فرمايش امام عسكرى ( ع ) معقول نيست كسى بتواند بدون تهجّد و نماز شب ، راه را بپيمايد . اهميّت نافلهء شب به قدرى است كه ائمهء طاهرين ( عليهم السلام ) در برخى روايات فرموده‌اند : اگر كسى موفّق به خواندن نماز شب نشد ، شايسته است قضاى آن را به جا آورد . « 2 » همين توجّه به نماز شب و مداومت بر خواندن و اصرار بر قضا نمودن آن ، موجب

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 75 ، ص 380 ( 2 ) . تهذيب الاحكام ، ج 2 ، ص 335