اگر انسان قدرى راجع به اينكه پس از مرگ از او سؤال مىشود ، چه توشه‌اى با خود آورده اى ؟ فكر كند ، قطعاً منقلب مىشود . تفكّر اينكه پس از مرگ از آدمى مىپرسند عمر و جوانى خود را در چه راهى صرف كرده‌اى ؟ او را متحوّل مىكند . در روايتى از پيامبر اكرم ( ص ) امده است كه فرموده‌اند : « لَا تَزُولُ قَدَمُ عَبْدٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حَتَّي يُسْأَلَ عَنْ أَرْبَعَةٍ عَنْ عُمُرِهِ فِيمَا أَفْنَاهُ وَ عَنْ شَبَابِهِ فِيمَا أَبْلَاهُ وَ عَنْ مَالِهِ مِنْ أَيْنَ اكْتَسَبَهُ وَ فِيمَا أَنْفَقَهُ وَ عَنْ حُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْت » « 1 » تفكّر واقعى و مستمر در مورد اينكه دل انسان متعلق به خدا است و محبّت هيچ موجودى به جز حق تعالى نبايد به دل راه يابد ، موجب زدودن مملكت دل از اغيار مىشود . يكى از علماى گذشته مىگفت : همه مىگويند مشرك نباشيد . اما من مىگويم مشرك باشيد . اين دل مال خدا است . فقط بايد خدا در دل باشد . ولى هر گوشه‌اى از دل را يك موجودى فرا گرفته است و تبديل به يك باغ وحش شده است . حال من تقاضا دارم لااقل مشرك باشيد ، يعنى يك گوشه‌اى از دل خود را در كنار ساير تمايلات و بت‌هايى كه مىپرستيد ، به خداوند اختصاص دهيد . لااقل خدا را هم در دل خود راه دهيد . تفكّر دربارهء اينكه آفرينش جهان سرسرى نيست ، عالم آخرت را به انسان يادآورى مىكند . اين تفكّر به سالك مىنمايد كه اگر خلقت آسمان‌ها و زمين هدفمند است ، پس همه چيز به اين دنياى فانى ختم نمىشود و در عالم پيش‌رو ، حساب و كتابى براى رفتارهاى انسان وجود دارد .

--> ( 1 ) . المناقب ، ج 2 ، ص 153 : « در روز قيامت ، قدم از قدم برداشته نمىشود مگر اينكه سؤال مىشود از عمر كه در چه مصرف شد ؟ از جوانى كه در چه چيزى هدر شد ؟ از درآمد كه چگونه كسب شد و در چه راهى صرف نمودى ؟ و از محبّت ما اهل بيت ( عليهم السلام ) . »