از همه جا مىرسيد ، پس نعمت‌هاى خدا را ناسپاسى كردند ، خداوند هم به سزاى آنچه مىكردند لباس گرسنگى و ترس را به آنها پوشانيد و طعم آن را به آنها چشانيد . امور بسيارى در دنيا انسان را به غفلت دچار مىسازد . ولى در مقابل ، همهء ذرات جهان تلاش وافرى در جهت رهائى انسان از غفلت دارند . اگر گوش دل سالك باز شود ، صداى مخلوقات خداوند متعال را مىشنود كه مرتّباً در حال بيدار كردن آدمى از خواب غفلت هستند . حتّى قبر هر انسانى ، او را صدا مىزند و به عناوين مختلف با او صحبت مىنمايد . مىگويد : اى صاحب من ، اين خانه تاريك است ، چراغى بفرست . اى صاحب من ، اين خانه بىمونس است ، مونسى بفرست . اى صاحب من ، اين خانه خرابه است ، آن را آباد كن . و بالأخره مىگويد : اى صاحب من اين خانه پر از مار و عقرب است و فقط با اعمال نيك تو نابود مىشوند . « 1 » بر اين اساس رهائى از عذاب قبر و برزخ و نجات از تجسّم اعمال و مار و عقرب ، تنها با بيدار شدن انسان از خواب غفلت و انجام اعمال شايسته امكان پذير است . در روايت است حضرت عيسى ( ع ) به اذن پروردگار متعال ، جوانى كه تازه دفن شده بود و خاك قبرش هنوز خشك نشده بود زنده كردند . ديدند در حالى كه جوان است ، بسيار ژوليده شده و پيرى زودرس به سراغ او آمده است . حضرت عيسى ( ع ) از او سؤال كردند چقدر وقت است كه مُرده‌اى ؟ گفت : دقيقاً نمىدانم ، ولى ظاهراً چندين هزار سال از مرگ من مىگذرد . هنگامى كه مرا در قبر گذاشتند ، مأموران الهى براى سؤال و جواب آمدند . چون از پاسخ فروماندم ، تازيانه‌اى به من زدند كه قبرم را مملو از آتش كرد و چند هزار سال است كه در آتش آن تازيانه مىسوزم .

--> ( 1 ) . الكافي ، ج 3 ، ص 242 : « إِنَّ لِلْقَبْرِ كَلَاماً فِى كُلِّ يَوْمٍ يَقُولُ أَنَا بَيْتُ الْغُرْبَةِ أَنَا بَيْتُ الْوَحْشَةِ أَنَا بَيْتُ الدُّودِ أَنَا الْقَبْرُ أَنَا رَوْضَةٌ مِنْ رِيَاضِ الْجَنَّةِ أَوْ حُفْرَةٌ مِنْ حُفَرِ النَّار » و نيز ر . ك : تنبيه الخواطر و نزهة النواظر ( مجموعهءورام ) ، ج 2 ، ص 224 و الامالى ( للطوسي ) ، ص 27