در جايى ديگر آمده است كه حضرت عيسى ( ع ) پيرمردى را كه ساليان دراز از مرگ او مىگذشت و آثار قبر او از بين رفته بود ، به اذن پروردگار زنده كردند . وقتى پيرمرد زنده شد ، بسيار با نشاط و سرزنده و مسرور مىنمود . حضرت عيسى ( ع ) از او سؤال كردند چه مدّت است كه مُرده‌اى ؟ گفت : لحظاتى بيش نيست كه از دنيا رفته‌ام . در مورد عالم برزخ از او پرسيدند ، گفت : وقتى روى قبر من را پوشاندند ، درى از يك باغ سر سبز و وسيع در قبرم گشوده شد . وارد باغ شدم ، حورالعين آمد به پيشواز من ، با هم معانقه كرديم ، گلو بندش پاره شد . نشستيم با هم دانه‌هاى گلوبند را جمع كنيم كه شما مرا زنده كرديد . يعنى اين همه سال براى آن مرد ، يك دقيقه هم طول نكشيده بود . توجّه و بيدارى ، قبر آن پيرمرد را به باغى از باغ‌هاى بهشت مبدّل ساخت و غفلت ، موجب شد عذاب‌هاى جهنّمى آن جوان گنهكار ، از داخل قبر او آغاز شود .