جوان ، قطعاً زمينه‌اى براى بيدارى در خود ايجاد كرده بود كه مشمول نگاه عتاب‌آميز مرحوم آخوند همدانى ( رحمه الله ) شد . تذكّر و نگاه‌هاى عتاب آميز اولياى الهى ، از الطاف خفيهء خداست و موجب بيدارى انسان مىگردد . روز بعد آخوند همدانى ( رحمه الله ) به شاگردانش كه همه از فضلاى زمان و بالغ بر پانصد نفر بودند ، گفت : يكى از اولياءالله فوت كرده است و بايد امروز به تشييع جنازهء او برويم . همه به راه افتادند و وقتى به در خانهء عبد فرّار رسيدند ، فضلا و همراهان تصوّر كرند مرحوم آخوند اشتباه آمده است . ولى با شنيدن صداى شيون و فغان از خانه ، فهميدند خودشان در اشتباه بوده‌اند . يك جرقّه ، يك كشش و جذبه از طرف خدا ، باعث شد كه عبد فرّار به فاصلهء چند ساعت ، جزء اولياءالله شود . يك لحظه توجّه ، گاهى انسان را به اينجا مىرساند . ولى مهم اين بود كه عبد فرّار ، پس از جدا شدن از آن ولىّ خدا ، توانست توجّه و بيدارى را در وجود خود حفظ نمايد و به سرعت منازل سير و سلوك را بپيمايد . نتيجهء ديگرى كه از اين حكايت حاصل مىشود ، لزوم و فوائد بهره‌مندى سالك از محضر علماى ربانى و فقهاى وارسته است . سالك بايد از مؤانست و مجالست با بزرگان دين ، از انفاس قدسى و تذكّرات اخلاقى آنان در جهت سلوك معنوى خود استفاده نمايد . دوام توجّه نكتهء بسيار مهم در موضوع توجّه ، اين است كه سالك بايد توجّه خود را هميشگى كند و دوام توجّه داشته باشد . مداومت بر توجّه نياز به مراقبت و كنترل دارد . معناى اصلى قانون مراقبه كه پيشتر به طور مختصر بيان شد ، كنترلِ توجّه است . سالك بايد هميشه در صدد ارزيابى از ميزان توجّه خود باشد و اجازه ندهد توجّهاتى كه براى او حاصل شده است ، به فراموشى سپرده شود ؛ زيرا كمرنگ شدن توجّه ، سالك را به ورطهء غفلت مىكشاند و او را به درّهء سقوط و تباهى پرتاب خواهد كرد .