ايثار در برابر گناه به وجود آمدن حالت پشيمانى و اندوه از گناهان گذشته و دست كشيدن از گناهانى كه به صورت عادت در آمده است ، زمينه‌اى براى جذب كشش از طرف خداوند محسوب مىشود . ايستادگى در مقابل گناه و عمل نكردن به خواهش‌هاى نفسانى گذشت مىخواهد . تكرار نكردن ناگهانى گناهان هميشگى ، ايثار مىخواهد ، امّا زمينه‌ساز جذب كشش الهى در سير و سلوك است . فضيل عيّاض نمونهء روشنى از كسانى است كه با گذشت از گناه ، جذبهء پروردگار را به سوى خود جلب كرد . او يك دزد طاغى بود . ولى به يك باره تغيير يافت و جزء اولياءالله شد . شبى به نيّت دزدى از خانه بيرون رفت ، روى يكى از پشت بام‌ها پيرمردى قرآن مىخواند و رسيد به اين آيه : أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ . . . « 1 » آيا براى آنان كه ايمان آورده‌اند وقت آن نرسيده كه دل‌هايشان به ياد خدا خاشع گردد ؟ فضيل اين آيه را شنيد و با خود گفت : آيا وقت آن نرسيده كه دست از طاغىگرى و دزدى بردارى ؟ آيا وقت آن نرسيده كه خانهء دلت براى پذيرش حق آماده گردد ؟ ناگهان به خود جواب داد : آرى وقت آن رسيده است و با اينكه زمينهء دزدى و گناه براى او فراهم بود ، از همان جا برگشت و متلاطم شد و در زمرهء اولياءالله درآمد . محبّت چهارده معصوم ( عليهم السلام ) براساس آياتى از قرآن شريف ، پروردگار عالم به بسيارى از انبياء دستور مىدهد كه به مردم بگوييد ما اجر رسالت نمىخواهيم . زحماتى كه مىكشيم براى خداست و پاداش

--> ( 1 ) . الحديد / 16