آن هم با او خواهد بود . ولى راجع به پيامبراكرم ( ص ) مىفرمايد كه من اجر رسالت نمىخواهم ؛ اجر زحمات بيست و سه‌سالهء من با خداست . الّا اين‌كه يك چيز مىخواهم : قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى « 1 » يعنى دوستى اهل‌بيت ( عليهم السلام ) را مىخواهم . در آيهء ديگرى مىفرمايد اين مزد رسالت هم به خودتان بر مىگردد : قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُم « 2 » يعنى نتيجهء اين مودّتى كه داريد ، به خود شما بر مىگردد . و در آيهء ديگرى تبيين مىفرمايد كه چگونه برگشت پاداش رسالت به خود شماست ؛ مىفرمايد : قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبيلًا « 3 » يعنى اگر كسى بخواهد راهى به سوى حق تعالى بيابد ، اگر كسى بخواهد به‌خدا برسد ، بايد محبّت‌و مودّت اهل‌بيت ( عليهم السلام ) را داشته باشد . كسى كه محبّت چهارده معصوم ( عليهم السلام ) را در دل دارد ، عنايت ويژهء آن ذوات‌مقدّس ، زمينه‌ساز دريافت كشش الهى و بيدارى اومىشود . حُرّ بن يزيد رياحى راه صد ساله را در يك نيم روز پيمود . با اينكه حر ، راه را بر كاروان امام حسين ( ع ) بست و در آن موقع دشمن آن حضرت محسوب مىشد و به قول خودش آغازگر جنگ در كربلا بود ، ولى توفيق استفاده از جذبهء الهى را پيدا كرد . در حالى كه ساير لشكريان دشمن كه برخى از آنها ، اين گناه بزرگ را نيز مرتكب نشده بودند ، هلاك شدند . علّت اين امر اين است كه حر يك زمينه در وجودش براى جذب اين كشش الهى داشت و آن حبّ و دوستى اهل بيت ( عليهم السلام ) بود . در اثر همين محبّت بود

--> ( 1 ) . الشورى / 23 ( 2 ) . سبأ / 47 ( 3 ) . الفرقان / 57