استقامت و پايدارى انسان‌ها عادت دارند هنگام مواجهه با مشكلات و سختىها ، به جاى استقامت و پايدارى و تلاش براى حلّ مشكل ، فرا فكنى كنند و تقصير را به گردن ديگران بيندازند . اگر كسى در وسط دريا درون يك قايق نشسته باشد و قايق او كج شود ، چنانچه شنا بلد نباشد و نتواند چاره‌اى براى نجات خود بينديشد ، اوّل كارى كه مىكند گله و شكايت از خدا است . پس از آن مردم و زمانه را متّهم مىكند و مىپندارد همه دست در دست يكديگر ، در جهت غرق شدن او تلاش مىكنند . اين طرز تفكّر انسان را به‌پوچى رهنمون مىشود و نهايتاً منجر به تباهى او مىگردد . حال اگر كسى كه در قايق نشسته است ، شنا بلد باشد و با صبر و حوصله براى نجات خود تلاش كند ، قطعاً موفّق مىشود . آن قايق براى مردم مثال زندگى دنيا و براى سالك ، مثال سلوك او است . انسان هر لحظه بايد احتمال دهد با مشكلات‌و معضلاتى مواجه خواهد شد كه حلّ آن مشكلات ، علاوه بر صبر و حوصله ، نياز به كوشش فراوان دارد . روندهء راه حقيقت بايد مراقب باشد كه موانع راه ، مانع ادامهء حركت او نشود كه توقّف او موجب بازگشت و بازگشت او باعث خروج وى از مسير حركت به سوى خدا مىشود . در روايات آمده است كه خداوند در روز قيامت از بنده‌اى كه در دنيا با مشكلات فراوانى روبرو بوده و با استقامت و پايدارى توانسته است ، بر معضلات مسلّط شود ، عذر خواهى مىكند و به او مىگويد : اى بندهء من ، من از هفتاد پدر و مادر براى تو مهربان‌تر بودم ولى صلاح تو در وجود مشكل تو بود . همچنين كسانى كه در زندگى دنيا با مشكلات دست و پنجه نرم مىكنند ، اگر راضى به رضاى خدا باشند ، طى يك شبانه روز زندگى ، ثواب يك حج و يك عمرهء مقبول به آنان عطا مىشود . پس سالك براى حركت به سوى خدا ، نياز به استقامت و پايدارى دارد .