باشد . اگر چنين كسى يافت نشد ، كسى را بفرستيد كه لااقل متّقى و عاقل باشد . و اگرنه ، دست كم بايد آن نماينده ، عاقل باشد تا اسلام را با عقلش حفظ كند . سپس اضافه كردند : من به شما مىگويم اگر از علم و تقواى كافى برخوردار نيستيد ، از عقل و فكر خود تبعيّت كنيد تا حوزهء مقدّسه حفظ شود . اين ناآرامى و پريشانى حضرت امام ( قدس سره ) و صحبت‌هاى آن روز ايشان ، در اثر اطّلاع از غيبت يكى از طلّاب ، درباره يكى از مراجع تقليد ، رخ داد . امام خمينى ( قدس سره ) پس از اين واقعه ، بيمار شدند و چند روز از تدريس و مباحثه ناتوان شدند . دليل اين همه ، آن بود كه آن بزرگوار از ارتكاب گناه تنفّر داشت و حتّى با شنيدن گناه ديگران به سختى بر مىآشفت . سيرهء استاد عظيم الشّأن ما ، علامه طباطبائى ( رحمه الله ) نيز در پايبندى به ظواهر شرع ، به گونه‌اى بود كه همگان با اشاره او را به يكديگر نشان مىدادند . او در اخلاق ، زير نظر عارف كاملى همچون مرحوم آيت الله العظمى قاضى طباطبايى ( رحمه الله ) « 1 » رشد كرد و به مقام كشف و شهود رسيد ، تا جايى كه خود مىگويد : در عالم كشف ، حوريه‌اى را ديدم كه جام شرابى از فردوس در دست داشت ، من به دو توجّهى نكردم ، پس از سمت راست آمد و باز از او روى بر تافتم و اين بار از سمت چپ آمد و چون به او توجّهى نكردم ، نوميد برفت . مرحوم علامه طباطبائى ( رحمه الله ) هنگام نقل اين روايت لبخندى زد و فرمود : هر گاه اين ماجرا را به خاطر مىآورم ، براى آن حوريه ناراحت مىشوم . ديگر استاد عالىمقام ما حضرت آيت الله العظمى بروجردى ( رحمه الله ) نيز در پايبندى به ظواهر شرع ، براى همهء ما كه شاگردان ايشان بوديم ، سرمشق بودند . مرحوم آيت الله العظمى بروجردى ( رحمه الله ) ، هوى و هوس خويش را لگام زده بود و در طول هشت سالى كه من در دروس ايشان حاضر شدم ، حتّى يك نقيصة اخلاقى از ايشان مشاهده نكردم . آن

--> ( 1 ) . آية الله سيد على قاضى طباطبائى ( - ه‌ق . ) از اساتيد مبرّز اخلاق و از شخصيت‌هاى كم‌نظير در زمينه عرفان است كه نقش برجسته‌اى در تربيت معنوى عرفائى همچون علامه طباطبائى ( رحمه الله ) داشته‌اند .