واجبات ، چگونه رفتارى دارد ؟ اگر پايبندى به نماز ندارد و يا در اين عبادت مهم ، سستى به خرج مىدهد ، معلوم مىشود كه از مدّعيان دروغين عرفان و سير و سلوك است . و اگر امر واجبى همچون نماز را علناً ترك كند و اين خذلان خود را به مرتبه‌اى كه در سير سلوك دارد نسبت دهد ، علاوه بر اينكه گناه بزرگى مرتكب شده است ، در زمرهء كفّار محسوب مىشود . « مَنْ تَرَكَ الصَّلَاةَ مُتَعَمِّداً فَقَدْ كَفَر » « 1 » كافر است كسى كه نماز را عمداً ترك نمايد . سير مختصرى در سيرهء اهل بيت ( عليهم السلام ) اين نكته را براى اهل معرفت روشن مىسازد كه هرچه مرتبه و مقام معنوى سالك بيشتر شود ، تقيّد او نيز به ظواهر شرع مقدّس افزايش خواهد يافت . همچنين سيرهء مراجع تقليد و اساتيد اخلاق و عرفان در گذشته و حال ، بيانگر رعايت كامل آداب شرعى توسّط آنان مىباشد . استاد بزرگوار ما ، امام خمينى ( قدس سره ) ، به ظواهر شرع و انجام واجبات و مستحبّات بسيار مقيّد بودند . حتّى ايشان نسبت به انجام مستحبّات غير معروف نيز پايبندى داشتند ، چه رسد به اقامهء نماز اوّل وقت ، تهجّد ، تلاوت قرآن ، دعا و . . . ، در برآوردن نياز تهيدستان بسيار مصر بودند تا جائى كه مىگفتند : اگر به نياز مبرم كسى آگاهى يابيم ، سزاوار است كه حتّى با فروش عباى خود ، در صدد برآوردن آن نياز باشيم . آنچه او بدان شهرت يافته بود و به آن پايبندى مىورزيد ، دورى از محرمات و مكروهات بود . در اين مجال ذكر يك خاطره از ايشان ، براى طالبان معرفت مفيد خواهد بود . روزى امام خمينى ( قدس سره ) با پريشانى و ناآرامى بر سر درس حاضر شدند و گفتند : امروز براى درس و بحث نيامده‌ام ، بلكه بر سر درس حاضر شدم تا شما را نصيحتى كنم . بعد فرمودند : يكى از بزرگان در پى اعزام نماينده‌اى از سوى ميرزاى بزرگ شيرازى ( رحمه الله ) به يكى از بلاد ، به مرحوم ميرزا نوشت : نماينده‌اى بفرستيد كه از علم ، تقوا و عقل برخوردار

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 30 ، ص 673