گفتگو و بحث و مطالعه و خصوصاً شركت در محافل مذهبى و بهره‌مندى از محضر علماى ربانى در جلسات عمومى ، در سير و سلوك ، امرى لازم به شمار مىآيد . هر كه اهل سير و سلوك باشد و آمادهء حركت به سوى خداى تعالى گردد ، بايد رهنمودهاى كلّى را از دروس و بيانات اساتيد وارستهء اخلاق و علماى ربانى بستاند و بدان عمل كند . با قرآن كريم مأنوس باشد و با مطالعهء روايات شريف اهل بيت ( عليهم السلام ) ، طبق دستورات آن بزرگواران رفتار نمايد . با استفاده از رسالهء مرجع تقليد به احكام شرعى عمل كند . كتب اخلاقى مفيد و مورد تأييد را مطالعه كند . از عباداتى نظير نماز ، به ويژه نماز شب ، كمال بهره‌بردارى را بنمايد . از مستحبّات ، مخصوصاً خدمت به خلق خدا ، دريغ نورزد . دعا و راز و نياز با خداى مهربان را در متن زندگى قرار دهد و از دعا و توسل ، در جهت رفع موانع و مشكلات استفاده نمايد و در صورت بروز مشكل و يا شبهه‌اى ، با پرسش از كسانى كه لياقت پاسخگوئى دارند و به آنان اطمينان كامل مىرود ، در صدد حل مشكل يا رفع شبههء خود باشد . سالك بايد مراقب باشد گناه نكند ، كه گناه موجب ذلت دنيا و آخرت است . ولى اگر گناهى مرتكب شد ، لازم است فوراً توبه كند و از خداى رحمان و رحيم ، عذرخواهى نمايد و اجازه ندهد گناه براى او به صورت عادت درآيد . از گناه روى گناه بپرهيزد كه موجب بدبختى او مىشود . مواظب باشد در سرازيرى گناه واقع نشود ، زيرا در اين صورت نظير آدمى كه در اتومبيل ترمز بريده نشسته است ، به درهء شقاوت سقوط مىكند . و نهايتاً اگر گناه كرد و - العياذ بالله - گناه او تكرار شد و به صورت عادت درآمد ، بايد مراقب باشد ، آن گناه را توجيه نكند ، كه توجيه گناه انسان را مىرساند بدانجا كه نفس لوّامه را به نفس محسّنه مبدّل مىكند . و هر كار بدى را در نظر او ، به صورت يك امر نيكو جلوه مىدهد . « 1 »

--> ( 1 ) . الكهف / 104 - 103 : قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرينَ أَعْمالًا ، الَّذينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعا