اين مطالب ، دستورات كلىِ سير و سلوك است و تعليم و تعلّم آن ، نياز به استاد خصوصى ندارد و در جلسات عمومى علماى ربانى بيان مىشود . بنابراين گزينش يك نفر به عنوان استاد خصوصى و خلوت كردن با او و گرفتن دستور خاص يا ذكر خاص از او ، نه لازم است و نه فايده دارد ، بلكه به تجربه اثبات شده است كه بسيار خطرناك است . امّا بهره‌مندى از محضر استاد خصوصى در مراتب و منازل بالاتر سير و سلوك ، جايگاه ويژه‌اى دارد و مفهوم ديگرى پيدا مىكند . استاد بزرگوار ما حضرت امام خمينى ( قدس سره ) بعد از آنكه در فقه و اصول ، مجتهد بودند ، در فلسفه آراى مستقل ارائه مىكردند و در عرفان ، به مقامات عاليه‌اى رسيده بودند ، چند سال به صورت خصوصى از محضر مرحوم آيت الله العظمى حاج شيخ محمد على شاه آبادى ( رحمه الله ) « 1 » بهره جستند . و استاد ديگر ما علامهء طباطبائى ( رحمه الله ) كه درجاتى از سير و سلوك داشتند ، شاگرد خصوصى مرحوم آيت الله العظمى حاج سيد على قاضى ( رحمه الله ) محسوب مىشدند و به ايشان علاقهء خاصى داشتند . خود اين دو استاد بزرگوار ( حضرت امام ( قدس سره ) و علامه طباطبائى ( رحمه الله ) ) ، پس از كسب فيض از محضر اساتيدشان ، شاگردان فراوانى پرورش دادند . مرحوم آيت الله العظمى ملا حسينقلى همدانى ( رحمه الله ) ، « 2 » عمر شريف خود را صرف تربيت فضلا كرد و شاگردانى همچون عارف و اصل ، مرحوم آيت الله ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى « 3 » ( رحمه الله ) در محضر او تربيت شده‌اند .

--> ( 1 ) . آية الله محمد على شاه آبادى ( رحمه الله ) ( 1369 - 1292 هق . ) از عرفاى برجسته معاصر ، كه فقيهى مبارز به شمار مىآمدند . ( 2 ) . آية الله العظمى آخوند ملا حسينقلى همدانى ( رحمه الله ) ( 1311 - 1239 هق . ) از فقها و اساتيد مبرّز اخلاق حوزهء علميه نجف كه بيش از صد معلم اخلاق ، در مكتب عرفانى او تربيت شده‌اند . ( 3 ) . حاج ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى ( رحمه الله ) ( متوفّى 1343 هق . ) از شاگردان مرحوم آخوند همدانى ( رحمه الله ) و از طلايه داران عرفان و اجتهاد در نجف و قم بودند .