هدف از قربانى كردن ، شكوفايى روح ايثار و فداكارى ، قرب به حق تعالى و به دست آوردن تقوا براى حاجيان است . گذشت از مال در راه خداوند و به قصد قربت ، عامل شكوفايى روحيهء تقوا و پرهيزگارى در انسان‌هاست . در روايات آمده است كه با ريختن اوّلين قطرهء خون قربانى ، خداوند گناهان صاحب آن را مىآمرزد . رمى جمره و قربانى كردن ، خاطراتى از آزمايش‌ها و فداكارىهاى حضرت ابراهيم ( ع ) است كه در دين اسلام آمده تا مسلمانان اين خاطره‌ها را فراموش نكنند و از آن‌ها پندهاى فراوان بگيرند . بعد از قربانى كردن ، وظيفهء حاجى انجام دادن حلق يا تقصير در منى است . حلق ؛ يعنى تراشيدن موى سر و تقصير به معناى كوتاه كردن موى سر ، صورت يا گرفتن ناخن است . در مورد حلق و تقصير در ميان فقها اختلاف نظر وجود دارد . عدّه‌اى از آنان معتقدند ، كسانى كه براى اوّلين‌بار به حجّ تمتّع مىروند ، بايد حلق و بقيه تقصير كنند . برخى ديگر عقيده دارند كه مطلقاً تقصير براى همهء حاجيان كفايت مىكند و تراشيدن موى سر لازم نيست . بنابر اين ، لازم است هر يك از مسلمانان در اين زمينه و در ساير مناسك حج از مرجع تقليد خود تبعيت كنند . تراشيدن موى سر علامت عبوديت ، ذلّت و خوارى بنده و اظهار بندگى در برابر حقّ تعالى است ؛ به عبارت ديگر ، حاجى با عمل حلق