النَّاسِ قَبِلَ اللَّهُ صَوْمَهُ وَ غَفَرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأَخَّرَ وَ أَعْطَاهُ ثَوَابَ الصَّابِرِين « 1 » كسىكه در ماه رمضان از روىايمان و به انگيزهء انجام دادن تكاليف الهىروزه بدارد و گوش ، چشم و زبانش را از آنچه به مردم زيان مىرساند ، حفظ كند ، خداوند روزهء او را مىپذيرد ، گناهان گذشته و آينده‌اش را مىآمرزد و پاداش صابران را به او عطا مىكند . حضرت فاطمه ( س ) فرمودند : مَا يَصنَعُ الصَّائِمُ بِصِيامِهِ إِذَا لَم يَصُن لِسَانَهُ وَ سَمعَهُ وَ بَصَرَهُ وَ جَوارِحَهُ « 2 » روزه‌دارىكه زبان ، گوش ، چشم و ساير اندام‌هاىخود را حفظ نكند ، روزه‌اش به حال او چه سودىدارد ؟ ! مرتبهء سوم ، « روزهء دل و باطن » است . در اين مرتبه روزه‌دار علاوه بر پرهيز از مبطلات روزه و اجتناب از گناهان و حفظ اعضا و جوارح ، دل و باطن خود را نيز متوجه حق مىكند و از شائبهء غير خدا محفوظ نگه مىدارد . چنين روزه‌دارىاز صبح تا مغرب ، دلش در محضر ربوبىاست و خود را در پيشگاه خداوند متعال احساس مىكند . روزهء دل به‌گونه‌اىديگر نيز تعبير شده است و آن اينكه گناهان قلبىاز قبيل كبر ، حسد ، ريا ، كينه ، غرور و . . . در دل روزه‌دار راه نمىيابد و قلب او از انديشه‌هاىباطل و صفات ناپسند مبرّىاست . حضرت على ( ع ) مىفرمايند : صَومُ القَلب خَيرٌ مِن صِيامِ اللِّسان وَ صِيامُ اللّسَان خَيرٌ مِن صيِامِ البَطن « 3 »

--> ( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 10 ، ص 164 . ( 2 ) . مستدرك الوسائل ، ج 7 ، ص 366 . ( 3 ) . غررالحكم و دررالكلم ، ص 176 .