فرمودند : خدايا ، هر پيامبرى اهلى داشت ، و اهل من اين‌هايند ، ام‌ّسلمه گفت : من از اهل شما نيستم ؟ فرمودند : تو به خوبى مىگرايى ، ولى اين‌ها اهل من هستند . بنابراين چون پيامبر ( ص ) وفات يافت ، براى پيشوايى مردم ، امام على ( ع ) از همهء مردم سزاوارتر بود ، به جهت تبليغات بسيارى كه رسول خدا ( ص ) نسبت به او فرموده بودند ، و دست او را گرفته و در ميان مردم به پا داشته بود ، و چون على درگذشت ، نمىتوانست و اقدام هم نمىكرد كه محمّد بن على و نه عباس بن على و نه هيچ يك از پسران ديگرش را ( غير از حسنين ( ع ) در اهل پيامبر داخل كند ، زيرا در آن صورت امام حسن و امام حسين ( ع ) مىگفتند : خداى تبارك و تعالى آيهء اهل بيت را دربارهء ما نازل فرمود ، چنان كه در بارهء تو نازل كرد و مردم را به اطاعت ما امر كرد ، چنان كه به اطاعت تو امر فرمود ، و رسول خدا ( ص ) نسبت به ما تبليغ كرد ، چنان كه نسبت به تو تبليغ فرمود و خدا ناپاكى را از ما برد چنان كه از تو برد . و چون امام على ( ع ) درگذشت ، امام حسن ( ع ) به امامت سزاوارتر بود براى بزرگسالىاش و چون وفات نمود ، نمىتوانست و اقدام هم نمىكرد كه فرزندان خودش را در امر امامت داخل كند و در ميان آن‌ها قرار دهد ، در صورتى كه خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : « خويشاوندان در كتاب خدا به