يكديگر سزاوارترند » زيرا در آن صورت امام حسين ( ع ) مىگفت : خدا مردم را به اطاعت من امر نمود ، چنان كه به اطاعت تو و اطاعت پدرت امر فرموده و رسول خدا ( ص ) دربارهء من هم تبليغ كرده ، چنان كه دربارهء تو و پدرت تبليغ فرموده و خدا ناپاكى را از من برده ، چنان كه از تو و پدرت برده است . پس چون امامت به امام حسين ( ع ) رسيد ، هيچ يك از اهل بيت او نمىتوانست بر او ادعا كند ، هم چنان كه او بر برادر و پدرش ادعا مىكرد ، اگر آن دو مىخواستند امر امامت را از او به ديگرى بگردانند ، ولى آنها چنين كارى نمىكردند . سپس زمانى كه امامت به امام حسين ( ع ) رسيد ، معنى و تأويل آيهء وَ اولوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ اولى بِبَعْضٍ فِى كِتابِ اللَّهِ جارى گشت ، و بعد از حسين ، به على بن الحسين رسيد ، و بعد از على بن الحسين به محمّد بن على رسيد ، آن گاه امام فرمودند : مقصود از ناپاكى همان شك است ، به خدا قسم كه ما دربارهء پروردگار خود هرگز شك نكنيم . « 1 » خلاصهء فرمايش امام صادق ( ع ) اين است كه قرار نيست در قرآن تمامى جزئيّات بيان شود . روش قرآن اين بوده كه معمولًا به بيان كليّات اكتفا مىكند و اين پيامبر ( ص ) است كه به حكم آيهء شريفهء وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، صص 286 - 288 .