مورد خودتان تعبير « ابن رسول الله » را به كار مىبريد . امّا اين آيه شريفه ، خط بطلانى روى اين تصوّر كشيد و براى امام حسن و امام حسين ( ع ) ، تعبير « ابناءنا » را به كار برده است . نكتهء دوّم اينكه ، در ميان زنانى كه نزد پيامبر ( ص ) بودند ، فاطمهء زهرا ( س ) محبوب‌ترين آن‌ها بود كه پيامبر ( ص ) فقط او را به همراه خود براى مباهله برد . امّا مهم‌ترين نكتهء اين آيهء شريفه كه ائمّهء اطهار ( ع ) و شيعه هميشه به آن افتخار مىكردند و مىكنند ، اين است كه در اين آيه ، اميرالمؤمنين ( ع ) ، نفس پيامبراكرم ( ص ) قلمداد شده‌اند و نكتهء اين تعبير اين است كه پيامبر ( ص ) و اميرالمؤمنين ( ع ) از نظر فضائل يكسان هستند ؛ هر فضيلتى پيامبر ( ص ) دارند ، على ( ع ) هم دارند و هر فضيلتى كه اميرالمومنين ( ع ) دارند ، پيامبر ( ص ) هم آن را دارند . تنها تفاوت اين دو وجود مقدّس ، همان نبوّت است كه پيامبر ( ص ) نبى بودند ، امّا اميرالمؤمنين ( ع ) مقام نبوّت را نداشتند . قبلًا از قول پيامبر اكرم ( ص ) بيان شد كه فرمودند : من و على از نور واحد خلق شديم قبل از اين كه آدم خلق شود . وقتى خداوند آدم را خلق كرد ، آن نور را در صلب آدم قرار داد و همين طور اين نور ، نسل به نسل در صلب‌هاى طاهر و مطهّر و ارحام طاهر و مطهّر منتقل شد تا به عبد المطلب رسيد . بعد از آن ، قسمتى در صلب عبدالله قرار گرفت و قسمت ديگر در صلب ابوطالب . همچنين از اميرالمؤمنين ( ع ) در نهج البلاغه - همانگونه كه قبلًا ذكر شد - آمده كه فرمودند : در روزى كه پيامبر مبعوث به رسالت شد ، به من فرمود : تو هر آن چه من مىبينم ،