مرجع تقليد و امام جماعت هم قائليم و بيان چنين فضيلتى براى ائمّهء طاهرين ( ع ) نياز به اين همه توجّه و تأكيد ندارد . مقام امامت بالاتر از اين است كه كسى بتواند تنها با گناه نكردن به آن برسد . شيعه كسى را كه حتّى يك ذرّه سهو در زندگىاش باشد ، امام نمىداند . مقام امامت ، بالاتر از مقام عبوديّت و رسالت و نبوّت است . مطابق آيات قرآن كريم ، حضرت ابراهيم ( ع ) اوّل عبد خدا بود ، بعد از آن به مقام نبوّت و سپس به مقام رسالت رسيد و پس از همهء اين‌ها و موفّق شدن در امتحانات و بلاهاى دشوار بود كه توانست به مقام امامت راه پيدا كند . وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّى جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتى قالَ لا يَنالُ عَهْدِى الظَّالِمين « 1 » و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود ، و وى آن همه را به انجام رسانيد ، [ خدا به او ] فرمود : « من تو را امام مردم قرار دادم . » [ ابراهيم ] پرسيد : « از فرزندانم [ چطور ] ؟ » فرمود : « پيمان من به بيدادگران نمىرسد . » از اين كه ابراهيم ( ع ) تقاضاى اين مقام را براى فرزندان خود كرده ، استفاده مىشود كه اين قضيّه در سنين پيرى آن حضرت و بعد از نبوّت و رسالت بوده ؛ چون در همين سنين بود كه خداوند نعمت داشتن فرزند را به او عطا كرد . نكته‌اى كه در پايان اين قسمت از بحث لازم به ذكر است ، اين است كه

--> ( 1 ) . بقره / 124 .