طبق آيهء مورد بحث تمامى علم كتاب را در اختيار دارد . وقتى آن شخص با دانستنِ بخشى از كتاب ، توانست تخت بالقيس را به يك چشم به هم زدن بياورد ، معلوم است كه اميرالمؤمنين ( ع ) با علم به تمام كتاب ، مىتواند دليل و شاهد براى حقّانيّت اسلام و پيامبر ( ص ) باشد ؛ به عبارت واضح‌تر ، پيامبراسلام ( ص ) حق است ؛ چون كسى كه علم تمامى قرآن و كتاب نزد اوست ، شهادت مىدهد كه او حقّ است . اگر خود اميرالمؤمنين ( ع ) روى منبر مىفرمودند : « سلونى قبل أن تفقدونى » ، خداوند متعال هم در مورد او مىفرمايد : على آن كسىاست كه تمام علم قرآن نزد اوست و چنين كسىكه‌تمامى علم قرآن نزد اوست ، بر حقّانيّت اسلام گواهى مىدهد . نكتهء ديگرى كه در اين دو آيه به چشم مىخورد ، تقارن على ( ع ) و قرآن است ؛ همان چيزى كه پيامبر اكرم ( ص ) بارها در روايت ثقلين - كه إن شاء الله بعداً به بحث از آن خواهيم پرداخت - در مواقع حسّاس و فرصت‌هاى مختلف