نسبت به آن تذكّر دادند : « إِنِّىتَارِكٌ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ مَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِى أَهْلَ بَيْتِى فَإِنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَىَّ الْحَوْض » « 1 » اى مردم ، من دو چيز گران‌بها در ميان شما مىگذارم . تا زمانى كه پيرو اين دو باشيد ، اهل هدايت هستيد : يكى كتاب خدا و دوّم عترت من و اين دو از هم جدا نمىشوند تا آن كه روز قيامت به من ملحق شوند . يعنى قرآن منهاى عترت ضلالت است ، هم چنان كه عترت منهاى قرآن هم ضلالت است . نكتهء ديگر اين‌كه لفظ « شهادت » در چند جا ازقرآن‌كريم به اميرالمؤمنين ( ع ) اطلاق شده است كه در موارد مختلف ، معانى مختلفى دارد . معناى اوّل همين است‌كه در اين دو آيه عرض كردم ؛ يعنى « دليل » . پيامبر ( ص ) اگر ادّعا مىكند كه پيامبر است ، دليلش اين است كه على ( ع ) به او ايمان آورده است . معناى دوّم اين لفظ ، شهادت بر اعمال بندگان در روز قيامت است ؛ يعنى اميرالمؤمنين ( ع ) در روز قيامت ميزان اعمال ماست . در زيارت آن حضرت هم مىخوانيم : « السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا مِيزَانَ يَوْمِ الْحِسَابِ » « 1 »

--> ( 1 ) . مصادر اين روايت در فصل سوّم خواهد آمد . ( 1 ) . إقبال الأعمال ، ص 609 .