چنان كه خدا را درمىيابد ، وحدت مطلق آن ذات مقدّس را نيز درمىيابد : فَإذا رَكِبُوا فى الْفُلْكِ دَعَوُا اللهَ مُخْلِصينَ لَهُ الدّينَ فَلَمّا نَجّاهُمْ إلَى الْبَرِّ إذا هُمْ يُشْرِكُونَ « 1 » هنگامى كه در كشتى سوار شوند [ و با خطرات مواجه گردند ] خدا را با اخلاص ( و يكتايى ) مىخوانند و چون خدا ايشان را به ساحل نجات رساند ، [ دوباره در اثر غفلت ] مشرك مىشوند . ب ) برهان نظم اين برهان داراى چندين بيان است ، يك بيان اين است كه اگر دو خداوند وجود داشته باشد ، بايد هر يك مستقلًاّ در اين جهان تأثير داشته باشد كه لازمهء آن ، وارد شدن دو علّت بر معلول واحد است و اين محال است . تقرير ديگر اين است : شكّى نيست كه در جهان هستى نظم واحدى حكمفرماست ، به طورى كه اگر ذرّه‌اى از اين جهان جابجا شود ، در كلّ نظام آن اختلال پيش خواهد آمد . وقتى وحدت نظم قطعى باشد ، شكّى باقى نمىماند كه نظم دهندهء واحدى نيز بر جهان هستى حكمفرماست ؛ زيرا اگر دو نظم دهنده بود ، وحدتى در ميان نبود و اگر وحدت نظم نبود ، اين عالم نابود مىشد ؛ چنان كه قرآن شريف نيز مىفرمايد : لَوْ كانَ فيهِما آلِهَة إلّا اللهُ لَفَسَدَتا « 2 » اگر خدايى غير از الله در آسمان و زمين بود ، آسمان و زمين نابود مىشدند .

--> ( 1 ) عنكبوت / 65 ( 2 ) انبياء / 22