اهل بيت ( ع ) گرفته شده است « 1 » . اين سخن اهل بيت ( ع ) ، در طهارت و نجاست هم مىآيد . يعنى همين طور كه شكّ كثير الشّك در نماز اعتبار ندارد ، شكّ كثير الشّك در وضو و غسل و طهارت و نجاست هم اعتبار ندارد . حتّى فقها گفته‌اند : قطع وسواسى حجّت نيست ، چه رسد به ظنّ يا شكّ او . اين جمله‌ى « لا اعتبار بعلم الوسواسى فى الطهارة و النجاسة « 2 » » در عروةالوثقى آمده است و بسيارى از مراجع هم آن را تأييد كرده‌اند . زيرا يقين وسواسى ، يقين نيست ؛ تخيّل و توهّم است . يعنى اگر وسواسى يقين به نجاست هم داشت ، يقينش حجّت نيست ، چه رسد به ظنّ و شكّ او . بايد ببيند عرف مردم چطور عمل مىكنند ؛ او هم همانطور عمل كند . زيرا ائمّه‌ى طاهرين ( ع ) فرمودند : شكّ كثيرالشّك اعتبار ندارد . بعد هم تعيين مصداق كرده‌اند كه با سه بار شكّ پشت سر هم ، كثرت شكّ تحقّق مىيابد « 3 » . آن بزرگواران مىخواهند با بى اعتنايى ، اين حالت خطرناك درمان شود . در ساير شك‌ها هم همين طور است . اسلام اين بى اعتنايى را مىخواهد . بايد در هر چه وسوسه دارد ، حق الله باشد يا حق النّاس ، كارهاى عادى باشد يا كارهاى عبادى ، همين رويه را در پيش بگيرد . راه ايستادگى در مقابل اين حالت خطرناك ، مبارزه‌ى منفى است .

--> ( 1 ) . ن . ك : تفصيل وسائل الشيعة إلى تحصيل مسائل الشريعة ، ج 8 ، باب 16 از أبواب الخلل الواقع فى الصلاة ، صص 227 - 229 ( 2 ) . العروة الوثقى ، ج 1 ، ص 151 ( 3 ) . قَالَ الصَّادِقَ : إِذَا كَانَ الرَّجُلُ مِمَّنْ يَسْهُو فِى كُلِّ ثَلَاثٍ فَهُوَ مِمَّنْ كَثُرَ عَلَيْهِ السَّهْو . ( من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 339 )