استاد بزرگوار ما مرحوم آيت الله العظمى بروجردى ( قدس سره ) مىفرمودند : من در اصفهان نزد مرحوم آيت الله العظمى ميرزا ابوالمعالى كلباسى ( قدس سره ) در مسجد حكيم درس مىخواندم . به ايشان گفته بودند كه من به وقت نماز ، دير يقين پيدا مىكنم و ايشان متوجّه شدند كه من در معرض آن هستم كه در اين مورد وسواسى شوم . بنابراين يك روز ظهر در مسجد حكيم بعد از اتمام درس ، به من گفتند : آقا حسين ، اذان مىگويند ، برخيز و نماز بخوان . آقاى بروجردى ( قدس سره ) مىفرمودند : من يك مقدار صبر كردم و حرف ايشان را نشنيده گرفتم . دوباره فرمودند : آقا حسين ، پا شو و بگو چهار ركعت نماز باطل به جا مىآورم ، قربة الىالله . چقدر حرف خوبى است ! وسواسى بايد چنين باشد . اگر وسوسه در وقت دارد ، وقتى مؤذّن مىگويد : الله اكبر ، نماز را شروع كند . اگر وسوسه در نجاست دارد ، همان وقتى كه دستش را زير آب برد يا زير شير آب گرفت ، ديگر كنار برود . اگر شك دارد يا حتّى ظنّ يا يقين دارد كه هنوز نجس است ، بگويد پاك است . در عرض پنج دقيقه غسل كند ؛ اگر يقين پيدا نكرد ، بگويد : مىخواهم جنب باشم ، مىخواهم نجس باشم و با همان حال از حمّام بيرون بيايد ، توجّه نكند و مشغول نماز شود . و خلاصه ، هر كارى كه مردم مىكنند ، او هم بكند . مطمئن باشد ، يك ماه طول نمىكشد كه اين درد ، درمان مىشود . روايتى از اميرالمؤمنين ( ع ) است كه استاد بزرگوار ما آيت الله العظمى بروجردى ( قدس سره ) در بحث‌هاى فقهى بارها اين روايت را مىخواندند كه اميرالمؤمنين ( ع ) فرمودند :