سخت است كه با ترشّحات باران و گل‌ها نماز بخوانند ، امّا مراجع تقليد هميشه مقيّد بوده‌اند كه به مردم نشان بدهند با همين گِل‌ها هم نماز صحيح است . حضرت آيت‌الله العظمى بروجردى ( قدس سره ) مقيّد بودند به طلاب بنمايانند كه با اين گِل كوچه‌ها مىتوان نماز خواند و نماز مىخواندند . مراجع بزرگ در مدرسه‌ى فيضيه با همين گِل‌ها نماز مىخواندند . خود من حضرت امام خمينى ( قدس سره ) راديدم كه مقيّد بودند با همين گِل‌ها و ترشّحات ، نماز بخوانند . حتّى براى من نقل‌كردند كه روزى عمّامه‌ى مرحوم مؤسّس حوزه‌ى علميه‌ى قم ، حضرت آيت‌الله العظمى حائرى ( قدس سره ) در صحن حمّام عمومى افتاد و ايشان عمّامه را برداشتند و بر سر گذاشتند . وسواسى هم بايد همين‌طور باشد ، بايد بىاعتنايى كند . اگر مدّتى اين‌طور عمل كند ، مطمئن باشد كه دردش درمان خواهد شد . همه‌ى شما مىدانيد ، فقها در رساله‌ها نوشته‌اند كه شكّ كثير الشّك اعتبار ندارد ؛ يعنى اگر شما يك مرتبه يا دو مرتبه در نماز مغرب بين يك و دو شكّ كرديد ، نمازتان باطل است . امّا اگر باز اين شكّ شما تكرار شد و به بار سوّم رسيد ، ديگر به آن اعتنا نكنيد ؛ معنايش اين است كه بايد بنا را بر آن چه به نفع شماست بگذاريد ؛ مثلًا اگر در نماز مغرب بين دو و سه شكّ كرديد ، بنا را بر سه بگذاريد و نماز را تمام كنيد . اين مسأله اختلافى هم نيست ؛ همه‌ى فقها اين طور مىگويند . حتّى فقها مىفرمايند : وقتى به اين حالت رسيد ، ديگر شك در نماز دو ركعتى و چهار ركعتى فرقى ندارد ، هر شكّى كه باشد ، چه از نظر فقهى صحيح باشد يا فاسد ، نبايد اعتنا كند . و اين بيان فقها از روايات