هيچ وقت فراموش نمىكنم استاد بزرگوار ما ، مرحوم آيت الله العظمى محقّق داماد ( قدس سره ) نقل مىكردند : يكى از روحانيون سر حوض مدرسه‌ى فيضيه با خودش كلنجار مىرفت ؛ يعنى يك مقدار وضويش را طول مىداد . مؤسّس بزرگ حوزه‌ى علميه‌ىقم ، مرحوم آيت‌الله‌العظمى حاج شيخ عبد الكريم حائرى ( قدس سره ) اين صحنه را ديدند . جمله‌اى در گوشش گفتند و رفتند . آيت الله داماد ( قدس سره ) مىگفتند : اين فرد ديگر تا عمر داشت ، براى وضو گرفتن سر حوض مدرسه ديده نشد . بعداً از او پرسيدم : حاج شيخ چه گفت ؟ گفت : مرحوم حاج شيخ عبدالكريم گفت : اگر مردم اين وضو را از تو ياد بگيرند و خيال كنند وضوى اسلام اين است ، در روز قيامت چه جوابى دارى ؟ و چنان كه نقل كرده‌اند خود مرحوم آيت الله العظمى حائرى ( قدس سره ) وقتى براى وضو گرفتن سر حوض مىآمدند ، يك مشت آب به صورت مىزدند ، يك مشت آب به دست راست و يك مشت آب به دست چپ و مسح سر و پاها را مىكشيدند و مىرفتند زير كتابخانه‌ى مدرسه‌ى فيضيه و نماز مىخواندند ؛ يعنى وضوى ايشان يك دقيقه بيشتر طول نمىكشيد . اين وضوى يك مرجع تقليد است . وضويى كه اسلام از ما خواسته ، غير از اين نيست . در طهارت و نجاست هم همين است . به صرف احتمال طهارت ، از ما خواسته‌اند كه بنا را بر طهارت قرار دهيم . حتّى اگر كسى با نگاه كردن به لباسش مىفهمد نجس است يا پاك ، فرموده‌اند : اگر مىخواهى رفع شكّ كنى ، بكن ، امّا حكم اسلام اين است كه چنين كارى لازم نيست . معمولًا وقتى برف يا باران بيايد براى وسواسىها و حتّى انسان‌هاى متعارف ، راه رفتن در كوچه‌ها سخت است . وسواسىها كه نجس مىدانند ، براى انسان‌هاى متعارف هم