رهبر ، تعيين رهبر نموده است ، اين هم حرفى بىپايه و أشبه به وهم است تا يك واقعيت زيرا : اوّلًا اگر اين جريان مستلزم دور باشد ، از آنجا كه دور واقعيت ندارد پس امرى هم كه دورى است ، محال است كه واقعيت و خارجيّت پيدا كند در حالى كه دخالت شوراى نگهبان در خبرگان سالهاست كه خارجيّت و واقعيت دارد و به بيان ديگر اين دور ادّعايى فقط يك « دور شكلى » است نه « دور محتوايى » . ثانياً شوراى نگهبان توسط رهبرى تعيين مىشوند براى انجام يك سلسه مسئوليتهاى مهمّ كه در قانون اساسى آمده است ( و از جملهء مسئوليتهاى شوراى نگهبان كه توسط مجلس خبرگان به عهدهء آنها گذاشته شده است نظارت بر امر انتخابات خبرگان است ) و سپس مجلس خبرگان در صورت وقوع حادثه ، رهبر ديگرى و در واقع رهبر دومى را معرفى مىكنند ، حال سؤال اين است كه كجاى چنين جريانى دور و « توّقف الشى على نفسه » است ؟