شرط سوّم : آب وضو بايد مباح باشد . مسأله 237 - وضو با آب غصبى و آبى كه معلوم نيست صاحب آن راضى است يا نه حرام است ، امّا اگر سابقاً راضى بوده و انسان نمىداند از رضايتش برگشته يا نه ، حرام نيست ، و اگر آب وضو در جاى غصبى بريزد ، وضو اشكال ندارد . مسأله 238 - وضو گرفتن از آب مسجدى كه انسان نمىخواهد در آن نماز بخواند و آب تيمچه‌ها و مسافرخانه‌ها و مدرسه‌ها براى كسانى كه ساكن آنجا نيستند ، اگر معمولًا ساير افراد هم از آب آنها استفاده مىكنند اشكال ندارد و در غير اين صورت حرام است و موجب ضمان آب مىباشد . مسأله 239 - وضو گرفتن و تصرّفات جزيى در نهرهاى بزرگ يا كوچك اشكال ندارد گرچه صاحبان آنها راضى نباشند يا صغير و مجنون باشند . مسأله 240 - اگر فراموش كند آب غصبى است و با آن وضو بگيرد صحيح است گرچه خودش آب را غصب كرده باشد . شرط چهارم و پنجم : ظرف آب وضو بايد مباح بوده و از طلا يا نقره نباشد . مسأله 241 - اگر آب وضو در ظرف غصبى يا طلا يا نقره باشد و غير از آن آبى نداشته باشد بايد تيمّم كند ، و اگر وضو بگيرد وضوى او صحيح است گرچه معصيت كرده است . مسأله 242 - اگر در حوضى كه مثلًا يك آجر يا يك سنگ آن غصبى است وضو بگيرد صحيح است ولى اگر وضوى او تصرّف در غصب حساب شود گناهكار است . مسأله 243 - اگر در صحن يكى از امامان يا امامزادگان كه سابقاً قبرستان بوده حوض يا نهرى بسازند ، چنانچه انسان نداند كه زمين صحن را براى قبرستان وقف كرده‌اند ، وضو گرفتن در آن حوض و نهر اشكال ندارد . شرط ششم : اعضاى وضو موقع شستن و مسح كردن پاك باشد . مسأله 244 - اگر پيش از تمام شدن وضو جايى را كه شسته يا مسح كرده نجس شود وضو صحيح است . مسأله 245 - اگر غير از اعضاى وضو جايى از بدن نجس باشد وضو صحيح است ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد بهتر آن است كه اوّل آن‌را تطهير كند بعد وضو بگيرد .