مسأله 246 - اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد و بعد از وضو شك كند كه پيش از وضو آنجا را آب كشيده يا نه ، چه در موقع وضو ملتفت پاك بودن و نجس بودن آنجا بوده يا نبوده ، يا شك دارد كه ملتفت بوده يا نبوده ، وضوى او صحيح است و در هر صورت جايى را كه نجس بوده بايد آب بكشد . مسأله 247 - اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمىآيد و آب براى آن ضرر ندارد ، بايد در آب كر يا جارى فرو برد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد بعد به نيّت وضوى ارتماسى بيرون بياورد . شرط هفتم : وقت براى وضو و نماز كافى باشد . مسأله 248 - هرگاه وقت به قدرى تنگ باشد كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمّم كند ، ولى اگر براى وضو و تيمّم يك اندازه وقت لازم باشد بايد وضو بگيرد . مسأله 249 - كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمّم كند اگر وضو بگيرد صحيح است چه‌براى آن نماز وضو بگيرد يا براى كار ديگر ، گرچه معصيت كرده است . شرط هشتم : به قصد قربت يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم وضو بگيرد و اگر براى خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است . مسأله 250 - لازم نيست نيّت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند ولى بايد در تمام وضو متوجّه باشد كه وضو مىگيرد ، به طورى كه اگر از او بپرسند چه مىكنى بگويد وضو مىگيرم . شرط نهم : وضو را به ترتيبى كه گفته شد به جا آورد يعنى اوّل صورت و بعد دست راست و بعد دست چپ را بشويد و بعد از آن سر و بعد پاها را مسح نمايد ، و بايد پاى راست را پيش از پاى چپ مسح كند ، و اگر به اين ترتيب وضو نگيرد باطل است . شرط دهم : كارهاى وضو را پشت سر هم انجام دهد . مسأله 251 - اگر بين كارهاى وضو به قدرى فاصله شود كه وقتى مىخواهد جايى را بشويد يا مسح كند رطوبت جاهايى كه پيش از آن شسته يا مسح كرده خشك شده باشد وضو باطل است . مسأله 252 - اگر كارهاى وضو را پشت سر هم به جا آورد ولى به واسطهء گرماى هوا ياحرارت زياد بدن و مانند اينها رطوبت خشك شود وضوى او صحيح است .