است بطور صريح مىگفته‌اند ، مرحوم صدوق تقيه را همواره واجب دانسته مىگويد اعتقاد ما دربارهء تقيّه آن است كه يكى از واجبات است ، كسى كه آن را ترك كند مانند آن است كه نماز را ترك كرده باشد . « 1 » در آيات قرآن كريم تقيه تجويز شده است : « من كفر باللّه من بعد ايمانه الا من اكره و قلبه مطمئن بالأيمان . . . فعليهم غضب من اللّه و لهم عذاب عظيم » . « 2 » : « آنان كه پس از ايمان آوردن ، به خداوند كفر ورزيدند - / مگر آنكه اكراه شود و دلش به ايمان آرام باشد - / غضب خداوند برايشان است و عذابى بزرگ دارند . » در جهت نزول اين آيات هم رواياتى وارد شده است كه اين ماده قانون الهى را بيشتر تثبيت مىكند : عماّر ياسر با پدر و مادرش از مكه حركت كرده به سوى مدينه هجرت مىكردند در بين راه به دست كفاّر گرفتار شدند ، از آنها خواستند كه به پيامبراكرم صلى الله عليه و آله اهانت كنند تا نجات يابند . پدر و مادر عماّر حاضر نشدند و به همين جهت جان خود را در راه عشق پيامبر صلى الله عليه و آله باختند . و نام اوّلين شهيد اسلامى را به خود گرفتند ولى عماّر كه پدر و مادر خود را آغشته به خون مىديد نسبت به پيامبر صلى الله عليه و آله اهانت نموده رهائى يافت ، او اندكى پس از آزاد شدن و به راه افتادن تحت تأثير افكار سختى قرار گرفت كه چرا به آن حضرت اهانت كردم كاش كشته مىشدم و همچون پدر و مادرم در راه اسلام به مقام شهادت مىرسيدم . سخت مىگريست تا به مدينه آمد ، اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله هم كه خبر اين

--> ( 1 ) - اعتقادات صدوق ص 44 . ( 2 ) - نحل آيهء 106 .