برنامه دقيق و اجراى كامل برنامه در سايه قدرت همه جانبه رهبر امكان‌پذير نيست . رهبر بايد نه تنها براى تكامل استعدادهاى نهفته افراد امكانات لازم فراهم سازد بلكه بطور همگام هم به طرزى ديگر اجتماع را به طرف كمال سوق دهد ، كه افراد در عين تكامل فردى از نظر امتيازات روحيشان ، يك وحدت اجتماعى نيز دارند ، و در هر فردى ، روح فردى و روح اجتماعى تحقق داشته فعاليت مىكند . امامت كه تعبير ديگرش همان پيشوايى و رهبرى است كارش همين است كه چنين اجتماعى به وجود مىآورد كه تحقق كامل آن هنوز در كره زمين تا آنجا كه ما مىدانيم اتفاق نيفتاده و براى ما صرفا جنبه تئورى و ايده آل دارد . و روى همين مشكلات كه چنين اجتماعى را تنها به صورت آرزو جلوه گر مىسازد نوعا در تعريف رهبرى قيد « تا اندازهء ممكن » را به كار برده مىگويند : رهبرى فراهم آوردن جهات تكامل استعدادها و بهره بردارى از آنها است تا آنجا كه ممكن است . و اين به خاطر عجز و ناتوانى رهبر از دو جهت است . 1 - قدرت محدود خود رهبر كه نوعا رهبران عادى ، نيروى خارق العاده و چنان هوشيارى كاملى را ندارد . 2 - از نظر موانع اجتماعى بسيار كه قاطع راه و مسير انسانيت مىشوند . نوع رهبرى كه شيعه مىگويد اشكال اول را ندارد و در قسمت دوم هم موفقيت‌هاى بسيار و بيش از ساير رهبرىها را دارد . براى تاكيد اهميت امامت و رهبرى به آنطور كه شيعه معتقد است به قطعاتى از كلام امام هشتم عليه السلام توجه كنيد : عبدالعزيز بن مسلم