بهترين نيت كدام نيت است ؟ معمولا كتب فقهى و رساله‌ها مىبينيد كه قصد قربت را ذكر كرده‌اند . قصد قربت به معنى واقع كلمه كه در عبادات ما ، حاصل نمىشود چه بسا عبادات ما ، ما را از خدا دور مىكند ، نه قرب بياورد . براى اينكه حداقل عيبى كه در عبادات ما مىشود آن است كه داريم با خدا حرف مىزنيم ولى حواسمان جاى ديگر است ، اين عيب است . اگر چنانچه يك نفرى با دوستش حرف بزند اما حواسش نيست آن دوست بدش مىآيد ، و به او اعتراض مىكند ، كه با تو حرف مىزنم . اين اولين عيب ماست در عبادت ، منتها به جهت لزوم اطاعت ، بايد بياوريم ، امتثال كنيم . احتياط آن است كه نگوييد به قصد قربت ، بگوييد به قصد اطاعت دستور خدا ، براى خدا به جا مىآورم ، قربت معلوم نيست بياورد . ممكن است بگوئيم توجه به ابهت مهم است به اين معنا كه در برابر عظمت حضرت حق حالت بهت و حيرت از عظمت او پيدا كردن ، ولى شايد از اين مهمتر ايجاد عبادت حبّاً است . براى اينكه حب نزديكى حبيب و محبوب است ، ولى تعظيم و احترام يك جور حيلولت و فاصله است . عمل را انجام مىدهم با بزرگداشت او . اين فاصله هست يعنى كان‌ّاين يك مقام ديگرى است ، من يك جاى ديگرى ، جلوهء حيرت ، جلوه جلال و سلطهء حضرت حق است ، جلوهء سلطه است . حب جلوهء جمال و وصل