درس چهارم گفتيم كه رواياتى كه آنها در جمع قرآن بدان استناد كرده‌اند ، يك سلسله روايات « مرسله » است . علاوه بر اين ، نقلهاى تاريخى هم كه قابل اعتماد نبوده و در مقابل اين روايات ، رواياتى داريم كه ظهورشان در اين است كه قرآن در زمان پيامبر جمع شده است . رواياتى كه دلالت مىكنند كه قرآن در زمان پيامبر جمع شده است . روايت اوّل : در بحار ، در باب فضل القرآن ، از تفسير عياشى نقل مىكند : عن مسعدة بن صدقة قال : قال ابو عبد اللّه - عليه السّلام - انّ اللّه جعل و لا يتنا اهل البيت قطب القرآن و قطب جميع الكتب ، عليها يستد يرمحكم القرآن و بها يوهب الكتب و يستبين الايمان ، و قد امر رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - ان يقتدى بالقرآن و آل محمّد ، و ذلك حيث قال فى آخر خطبة خطبها : انّى تارك فيكم الثّقلين : الثّقل الاكبر و الثّقل الاصغر فامّا الاكبر فكتاب ربّى و امّا الاصغر فعترتى اهل بيتى فاحفظونى فيهما ، فلن تضلّوا ما تمسّكتم بهما « 1 » . امام صادق - عليه السّلام - فرمودند : خداوند ولايت ما اهل بيت را محور قرآن و محور همهء كتب قرار داده است . محكمات قرآن بر مدار ولايت اهل بيت است . به واسطهء

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 92 ، ص 27 ، ح 29 ؛ تفسير عياشى ، ج 1 ، ص 5 .